้นแล้ว หลินชีเยี่ยก็พอจะเข้าใจนิสัยของอูเฉวียนมากขึ้น เด็กคนนี้เติบโตมากับเสิ่นชิงจู่ เขาไม่มีทางทำเรื่องทรยศหักหลังอย่างแน่นอน เขาสัญญาแล้วว่าจะไม่สร้างปัญหาระหว่างทาง ก็จะไม่ใช้วิธีอื่นเพื่อหนีไป“ไม่หรอก” เขาส่ายหน้าพูดเป็นไปตามที่หลินชีเยี่ยคาดไว้ ไม่นานอูเฉวียนและอีกสองคนก็เดินกลับมาที่รถ ผู้เฒ่าหลิวค่อยๆ เดินเข้ามา ดูเหมือนแก่ลงไปหลายปี เขาพูดอย่างจนปัญญา“ในเมื่อพวกเขาตั้งใจจะไปกับพวกคุณ ก็ปล่อยให้พวกเขาไปเถอะ……ขอร้องให้พวกคุณดูแลพวกเขาให้ดีด้วย ฝากด้วยนะ”ผู้เฒ่าหลิวหลังค่อมโค้งคำนับหลินชีเยี่ยอย่างลึกซึ้งหลินชีเยี่ยพยุงเขาไว้ ปลอบโยนอยู่พักใหญ่ ถึงได้เกลี้ยกล่อมให้เขาจากไปหลินชีเยี่ยมองดูเงาหลังอันเดียวดายของผู้เฒ่าหลิวที่เดินจากไป รู้สึกสับสนในใจเด็กพวกนี้ แม้จะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของผู้เฒ่าหลิว แต่ในใจของเขา พวกเขาสำคัญยิ่งกว่าลูกแท้ๆ เสียอีก เห็นเด็กคนแล้วคนเล่าจากเขาไป จะบอกว่าไม่เจ็บปวดคงเป็นไปไม่ได้แต่ที่น่าชื่นชมกว่านั้นคือ เขาเคารพการตัดสินใจของเด็กแต่ละคนอูเฉวียนมองส่งผู้เฒ่าหลิวจากไป แล้วหันกลับมาอย่างสงบ เปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้วยตัวเอง“ไปกันเถอะ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า รถยนต์ออกตัวอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังสนามบินทหารที่ชานเมืองอย่างรวดเร็ว
