จเข้าใจได้เสิ่นชิงจู่ก็เป็นหนึ่งในพวกเรา สิ่งที่ผมเล่าเกี่ยวกับผลงานของเขาล้วนเป็นความจริงทั้งหมด และที่จริงแล้วเขาทำได้มากกว่าที่ผมบรรยายเสียอีก บางทีเมื่อสงครามจบลง และการมีอยู่ของพวกเราสามารถเปิดเผยต่อสาธารณะได้คุณก็จะเข้าใจเอง”ผู้เฒ่าหลิวขมวดคิ้วแน่น เขายื่นมือออกมา ชี้ไปที่หลี่เสี่ยวเยี่ยนในอ้อมกอดของเขา รวมถึงอูเฉวียนและเฉียนเฉิงที่อยู่ไกลออกไป แล้วพูดว่า“แล้วพวกเขาล่ะ? พวกเขาเป็นแค่เด็กอายุสิบสี่สิบห้าปี พวกเขาต้องไปทำสิ่งเหล่านั้นด้วยเหรอ? มันอันตรายเกินไป! ฉันไม่เห็นด้วย!”“สถานการณ์ของพวกเขาค่อนข้างพิเศษ ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งเดียวกับพวกเรา และไม่ต้องเสี่ยงชีวิต อีกทั้งสถานที่ที่พวกเขาจะไปก็ปลอดภัยมาก” หลินชีเยี่ยพูดอย่างจริงจังเมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของผู้เฒ่าหลิวก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเขามองไปที่อูเฉวียนและอีกสองคนทีละคน แล้วเอ่ยปากด้วยสีหน้าซับซ้อน“ฉันขอคุยกับพวกเขาตามลำพังได้ไหม?”หลินชีเยี่ยมองอูเฉวียนแวบหนึ่ง “ได้แน่นอน”ผู้เฒ่าหลิวพาอูเฉวียนและอีกสองคนเดินไปที่ริมถนน พูดคุยกันอย่างจริงจัง อูเฉวียนหันมามองหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เป็นระยะเฉาเยวียนเลื่อนกระจกรถลง แล้วกระซิบถาม“ชีเยี่ย เจ้าหนูนั่นจะไม่ฉวยโอกาสนี้ปฏิเสธการไปศูนย์ไจเจี้ยกับพวกเราใช่ไหม?”ถ้าเป็นก่อนที่จะได้เห็นความทรงจำเกี่ยวกับเหตุเพลิงไหม้เมื่อสี่ปีก่อน หลินชีเยี่ยคงตอบไม่ได้แน่นอน แต่หลังจากได้เห็นความทรงจำนั
