จ้าเล่า กลับบ้านมือเปล่ารึ?”
“ตกได้ตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง ขอบเขตพลังประสานขอรับ” เซียวเหยียนหัวเราะเหอะๆ
เซียวหย่วนซานกลอกตา ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก
เมื่อถึงยามตะวันลับขอบฟ้า เซียวหย่วนซานทำได้เพียงรีบตกอสูรปลาขอบเขตพลังประสานขึ้นมาตัวหนึ่ง ขจัดความเสี่ยงที่จะกลับบ้านมือเปล่า ถึงได้พาเซียวเหยียนกลับไปยังเมืองมรกต
ก่อนจะไป เซียวเหยียนเห็นจิ้งจอกเล็กตัวนั้นคลานไปไกลพอสมควรแล้ว ก็ยังไม่ถูกจิ้งจอกใหญ่หาเจอ เขาให้ท่านปู่ช่วยดูให้ ผลคือท่านปู่หาไปรอบหนึ่ง ก็พบเพียงกองเลือด และขนจิ้งจอกสีขาวบางส่วน จากที่เกิดเหตุแล้ว จิ้งจอกใหญ่ถูกอสูรสัตว์อะไรบางอย่างกินไปแล้ว
เรื่องแบบนี้ในป่าเขามีอยู่บ่อยครั้ง เซียวเหยียนถอนหายใจ หาจิ้งจอกเล็กที่กำลังปีนป่ายไปทั่วไม่รู้ประสาจนเจอ อุ้มกลับไปยังเมืองมรกตพร้อมกัน
ในใบไม้ร่วงที่แห้งเหี่ยวของเรือนขุนเขาสายน้ำ นับแต่นั้นก็มีสีขาวราวหิมะเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งจุด
หลายเดือนต่อมา
ริมทะเลสาบอสูรน้ำดำ
เซียวเหยียนดึงอสูรปลาขอบเขตโคจรฟ้าขั้นแปดขึ้นมาตัวหนึ่ง ฟาดกระบี่เดียวสังหารมัน จากนั้นก็ก่อไฟตั้งหม้อใหญ่ เริ่มทำอาหาร
ขอดเกล็ดปลา แล่หนังเลาะก้าง การเคลื่อนไหวราวกับเมฆไหลน้ำไหล
ครั้
