่ล่ะ” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าพลางพูด “พวกเรามีธุระที่กองทัพ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็ต้องไปแล้ว”“เฮ้อ… ได้ ฉันก็ไม่ขัดพวกเธอหรอก อ้อใช่ คราวนี้พวกเธอกลับไปอย่าลืมบอกเจ้าหนูเสิ่นด้วยนะ พวกเราตั้งใจจะย้ายบ้านแล้ว”“ย้ายบ้าน?!”หลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนสำลักโจ๊กร้อนพร้อมกัน เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ“ใช่แล้ว ฉันคิดดีแล้ว พวกเราคนธรรมดาแบบนี้ สู้หลี่กรุ๊ปเขาไม่ได้หรอก… เพื่อความปลอดภัยของพวกเด็กๆย้ายออกไปคงจะดีกว่า” ผู้เฒ่าหลิวถอนหายใจ “ฉันเช่าบ้านไว้แล้ว เดี๋ยวฉันจะเขียนที่อยู่ให้พวกเธอ เอากลับไปด้วยกัน”หลินชีเยี่ยอึ้งไปนาน ก่อนจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม“จริงๆ แล้ว พวกคุณไม่ย้ายก็ได้นะ… ต่อไป หลี่กรุ๊ปจะไม่ยุ่งกับย่านเมืองเก่านี้อีกแล้ว”พอได้ยินประโยคนี้ ผู้เฒ่าหลิวและเฉาเยวียนก็หันไปมองหลินชีเยี่ยพร้อมกัน คนแรกมีสายตางุนงง ส่วนคนหลังดูเหมือนจะรู้สึกผิดเฉาเยวียน ‘หรือว่าชีเยี่ยรู้เรื่องที่พวกเราทำเมื่อคืนนี้แล้ว?’“ผมได้ยินมาว่าหลี่กรุ๊ปได้ยกเลิกโครงการพัฒนาย่านเมืองเก่านี้แล้ว ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวลนะครับ” หลินชีเยี่ยพูดตามที่เตรียมไว้แล้วผู้เฒ่าหลิวได้ยินประโยคนี้ สีหน้าดูตื่นเต้นดีใจ “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว!”หลังจากทุกคนทานอาหารเสร็จ เฉาเยวียนก็กลับห้องไปปลุกไป๋หลี่พั่งพั่งให้ตื่น หลินชีเยี่ยเห็นดังนั้น จึงเดินไปที่ข้างๆ ผู้เฒ่าหลิวแล้วพาเขาไปที่มุมสนามหลินชีเยี่ยหยิบบัตร ATM ใบหนึ่งออกมาจากอกเสื
