้อยื่นให้ผู้เฒ่าหลิวคนหลังเบิกตากว้าง“นี่มัน……”“นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมให้พวกเด็กๆ ครับ” หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง “แม้เงินจะไม่มาก แต่น่าจะพอให้พวกคุณใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง รหัสอยู่ด้านหลังบัตรครับ”“ไม่ได้ ของแบบนี้พวกเราไม่สามารถรับไว้ได้” ผู้เฒ่าหลิวส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “เงินที่เจ้าหนูเสิ่นส่งกลับมาทุกเดือนก็มากแล้ว ตาแก่อย่างฉันก็มีเงินเก็บอยู่บ้าง ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนี้หรอก เงินพวกนี้เธอเอากลับไปเถอะเงินของเพื่อนทหารเสี่ยวเสิ่น ฉันไม่รับหรอก……”หลินชีเยี่ยพยายามโน้มน้าวอยู่นาน แต่ผู้เฒ่าหลิวก็ยังไม่ยอมรับ ด้วยความจำเป็น ชายหนุ่มจึงต้องรอให้ผู้เฒ่าหลิวเดินออกไปไกลก่อน แล้วจึงแอบสอดบัตรเข้าไปในช่องประตูห้องทำงานของอีกฝ่าย ด้วยวิธีนี้ เมื่อเขาเปิดประตูครั้งต่อไป เขาจะเห็นบัตร ATM บนพื้นทันทีหลังจากทำทุกอย่างเสร็จ หลินชีเยี่ยก็กลับไปเก็บข้าวของในห้อง คนอื่นๆ ก็ทยอยตื่นนอน เดินเล่นรอบๆ ลานบ้านสักพัก แล้วจึงมารวมตัวกันที่หน้าประตูใหญ่ตอนนี้ฝนเบาลงกว่าเมื่อคืนมาก น้ำฝนไหลพรำหยดลงมาจากชายคา เด็กๆ กับผู้เฒ่าหลิวยืนอยู่ที่ประตูเหล็กโบกมือลาพวกหลินชีเยี่ย“เดินทางปลอดภัยนะ! มาเยี่ยมบ่อยๆ ล่ะ” ผู้เฒ่าหลิวยิ้มกว้าง“ได้เลย! พวกคุณก็ระวังตัวด้วย มีอะไรก็โทรหาพวกเรานะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งโบกมือตอบหลินชีเยี่ยและคณะเลี้ยวออกจากซอย กลับขึ้นรถเมื่อรถสตาร์ทเครื่อง ร่างของพว
