วร้ายถึงที่สุด การมาครั้งนี้ของหลินชีเยี่ย เป็นเพียงการเตือนเป็นหลักหนึ่งคือทำให้เขายอมละทิ้งย่านเมืองเก่า สองคือเป็นการเตือนสติเขา เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนแก่และเด็กเหมือนผู้เฒ่าหลิวต้องตกเป็นเป้าหมายของอิทธิพลมืดอีกในเมื่อหลี่เจียนไป๋ยอมอ่อนข้อแล้ว เป้าหมายของเขาก็บรรลุแล้ว ถ้าในอีกสองสามวันนี้ เขาได้รับข่าวว่าหลี่กรุ๊ปไม่ยอมละทิ้งย่านเมืองเก่า เขาก็จะมาเยือนอีกครั้งคราวนั้น จะไม่ใช่แค่การเตือนอย่างง่ายๆ แล้วเมื่อเห็นร่างของหลินชีเยี่ยหายไปราวกับภูตผี หลี่เจียนไป๋พลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผ่านไปนานกว่าจะได้สติ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างโซเซ แล้วถอนหายใจยาว“เหมือนเจอผีจริงๆ……” หลี่เจียนไป๋สบถออกมา เดินขึ้นบันไดจากห้องเก็บไวน์มาถึงพื้นดิน จัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย กำลังจะผลักประตูคฤหาสน์หรูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสองเสียงดังมาจากด้านหลัง“เอ๊ะ? เหล่าเฉา ดูสิ นั่นใช่หลี่เจียนไป๋หรือเปล่า?”“ดูเหมือนจะใช่นะ เหมือนกับรูปในอินเทอร์เน็ตเลย”“ทำไมเขาถึงออกมาจากชั้นใต้ดินล่ะ?”“ช่างมันเถอะ……ลงมือเลย!”หลี่เจียนไป๋ “???”หลี่เจียนไป๋ยังไม่ทันได้ตั้งตัว รู้สึกแค่ว่าท้ายทอยเย็นวาบ แล้วก็หมดสติไปพอเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกแขวนหัวห้อยลงบนต้นไม้เก่าแก่ที่คดงอหลี่เจียนไป๋ลูบท้ายทอย เจ็บจนต้องขมวดคิ้ว เขามองดูโลกที่กลับหัวกลับหางตรงหน้า สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่เงาร่างสองคนที่สวมหน้ากากอ
