ยู่ใต้ต้นไม้คนหนึ่งเป็นหน้ากากตือโป๊ยก่าย อีกคนเป็นหน้ากากซัวเจ๋ง หลี่เจียนไป๋ค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้นแม่ง……ไม่จริงใช่ไหม?!“คุณคือหลี่เจียนไป๋ใช่ไหม? ได้ยินมาว่าคุณเก่งมากเลยนะ?” เงาร่างที่สวมหน้ากากตือโป๊ยก่ายเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มเยาะ “ทั้งทุบตีคนแก่ ทั้งรังแกเด็ก……อายุปูนนี้แล้ว ชีวิตคุณคงเหมือนหมาไปแล้วสินะ?”เงาร่างที่สวมหน้ากากซัวเจ๋งเตะเข้าที่ท้องของหลี่เจียนไป๋ ทำให้เขาแกว่งไปมาบนกิ่งไม้ราวกับชิงช้า หลี่เจียนไป๋ครางอย่างเจ็บปวดพลางกุมท้องไว้“ยอดชาย……ยอดชาย! ผมรู้ตัวแล้วว่าผิด ผมยอมรับความผิดแล้ว! ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ……” หลี่เจียนไป๋อ้อนวอนอีกครั้งหลังจากหลินชีเยี่ยจากไป หลี่เจียนไป๋คิดว่าเรื่องคงจบแค่นั้น แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า นี่มันเป็นการรวมกลุ่มกันมาทำร้ายเขา?!ยังจะใช้วิธีผลัดกันรุมทำร้ายและข่มขู่อีก?ซุนหงอคง ตือโป๊ยก่าย ซัวเจ๋ง……จะบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นพวกเดียวกัน ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันเชื่อ“รู้ตัวแล้วเหรอ? เร็วจังนะ?” ซัวเจ๋งหรี่ตาลง “ทำไมฉันถึงไม่เชื่อนะ……”อีกฝ่ายเตะเข้าที่ตัวของหลี่เจียนไป๋อีกครั้ง ทำให้เขาแกว่งไปมาอย่างรุนแรง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดถูกกลบด้วยเสียงฝนที่ตกหนัก“พอได้แล้วเหล่าเฉา กลับไปช้าเดี๋ยวจะถูกชีเยี่ยพบเข้า” หน้ากากตือโป๊ยก่ายพูดเสียงต่ำซัวเจ๋งพยักหน้า คว้าตัวหลี่เจียนไป๋ที่ไม่ได้สติมายืนตัวตรง แล้วพูดเสียงเรียบ“ฉันขอเตือนนาย… อย่าไปยุ่งกับย่านเมืองเก่า
