ถ้านายส่งคนไปอีกครั้ง ฉันจะตัดมือนายข้างหนึ่ง… เข้าใจไหม?”“เข้าใจ… ผมเข้า… แหวะ! ผมเข้าใจแล้ว……”ซัวเจ๋งยกมือขึ้นตัดเชือกที่อยู่เหนือหลี่เจียนไป๋ คนหลังร่วงลงมาเหมือนกระสอบทราย ใบหน้ากระแทกพื้นอย่างแรงตอนที่หลี่เจียนไป๋ลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ร่างทั้งสองก็หายไปไร้ร่องรอยแล้ว“ไอ้พวกสารเลว……ไอ้พวกสารเลว……” หลี่เจียนไป๋พยายามยกมือขึ้นเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า แต่พบว่าสันจมูกของตัวเองยุบลงไปแล้ว เจ็บจนปากสั่น “ไม่มีกฎหมายแล้วจริงๆ ไม่มีความยุติธรรมเลยจริงๆ!!”“แจ้งตำรวจ ฉันจะแจ้งตำรวจ!”“พวกแกคิดว่าฉัน หลี่เจียนไป๋ เป็นลูกพลับที่ใครก็บีบได้งั้นเหรอ??”หลี่เจียนไป๋เดินไปที่ชั้นล่างของคฤหาสน์หลังใหญ่พลางด่าทอ มือสั่นเทาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากอก แล้วโทรออก“ฮัลโหล? ผู้กำกับหัน? ผมหลี่เจียนไป๋นะ ผมอยากจะบอกคุณว่า……”[ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า…]“ฮัลโหล? ฮัลโหล? ไม่มีสัญญาณเหรอ?”หลี่เจียนไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยพรึ่บ!!ในขณะที่เขากำลังสงสัยและเขย่าโทรศัพท์อยู่นั้น ไฟทั้งคฤหาสน์พลันดับลง ตามมาด้วยเงาของผีชุดขาวที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์เสียงผู้หญิงที่เย็นเยียบและน่าขนลุกดังมาจากปลายสาย[หลี่เจียนไป๋……อยากตายหรือไง?][ย่านเมืองเก่า นายคิดว่านายมีสิทธิ์แตะต้องมันด้วยเหรอ?]
