หลิวได้จัดทำหอพักเล็กๆ ไว้ด้วย ในห้องขนาดหลายสิบตารางเมตรมีเตียงสองชั้นตั้งอยู่หกเจ็ดเตียง เพียงพอสำหรับให้เด็กทุกคนนอนได้แต่ก่อนผู้เฒ่าหลิวมีห้องนอนของตัวเอง แต่ว่ากันว่าหลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่เมื่อสี่ปีก่อน ผู้เฒ่าหลิวก็ไม่กล้าปล่อยให้เด็กๆ นอนกันเอง จึงย้ายมาอยู่ที่ห้องพักเล็กๆ นอนเตียงสองชั้นกับเด็กๆด้านหลังของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ายังมีห้องเล็กๆ อีกสามห้อง หลินชีเยี่ยและอีกสามคนเล่นเป่ายิ้งฉุบเพื่อแบ่งห้องกัน สุดท้ายหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ก็ได้คนละหนึ่งห้อง เฉาเยวียนอยู่ร่วมห้องกับไป๋หลี่พั่งพั่ง ส่วนเจียงเอ่อร์ร่างแท้จริงอยู่ในกระโปรงท้ายรถที่ชานเมือง จึงไม่ต้องกังวลเรื่องที่พักภายใต้การเรียกประชุมของหลินชีเยี่ย ทุกคนมารวมตัวกันในห้องของเขา“ชีเยี่ย สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยถามขึ้น“ผู้อำนวยการหลิวถูกทำร้ายจริงๆ” หลินชีเยี่ยพูดช้าๆ “ถึงแม้ว่าฉันจะจัดการพวกอันธพาลที่ลงมือทั้งหมดแล้วแต่ปัญหาก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข……พูดง่ายๆ คือ พวกอันธพาลที่มาก่อกวนนั่นเป็นแค่ลูกจ้างที่ตระกูลหลี่จ้างมา ถึงแม้จะกำจัดพวกนี้ไปแล้ว พวกเขาก็คงจะจ้างคนอื่นมาอีกอยู่ดี”“ซื้อกิจการก็ไม่ได้……หรือจะใช้วิธีทางกฎหมายโดยตรง? หรือไม่ก็ขอให้สำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรีออกหน้า?”“ไม่ได้” อันชิงอวี๋ส่ายหน้าทันที “ทางหลี่กรุ๊ปต้องการรื้อถอนย่านเมืองเก่านี้ เอกสารและใบอนุญาตต่างๆ ก็ครบถ้วนแล
