ียนเดินเข้าไปในห้อง เห็นเด็กๆ สี่ห้าคนกำลังนั่งเล่นอยู่บนเบาะยางตรงกลางห้อง ส่วนอันชิงอวี๋ยืนอยู่คนเดียวหน้ากำแพงสีขาว มือหนึ่งเท้าคาง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเฉาเยวียนมองตามสายตาของอันชิงอวี๋ พบว่าบนกำแพงตรงหน้านี้ เต็มไปด้วยภาพวาดสีสันต่างๆ ที่ดูบิดเบี้ยวแต่ละภาพมีสไตล์ที่แตกต่างกัน มีทั้งนกสีฟ้าที่กำลังบิน รถยนต์สีดำ เครื่องหมายกากบาทสีแดง และภาพจิตรกรน้อยที่ถือพู่กันและจานสี…ข้างๆ ภาพวาดที่แตกต่างกันเหล่านี้ มีชื่อเขียนไว้อย่างคดเคี้ยว คล้ายลายมือของเด็ก“นี่มันอะไรน่ะ?” เฉาเยวียนถาม“มันคือกำแพงความฝันอาชีพของเด็กๆ น่ะ” อันชิงอวี๋ดันแว่นพลางตอบว่า“พวกเขาบอกฉันว่า เด็กทุกคนที่อาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ จะวาดสิ่งที่พวกเขาอยากทำหรืออยากเป็นในอนาคตไว้ที่นี่เด็กผู้หญิงที่ใส่เสื้อคลุมสีแดงคนนั้นชื่อหลี่เสี่ยวเยี่ยน เครื่องหมายกากบาทสีแดงบนกำแพงเป็นภาพที่เธอวาดความฝันในอนาคตของเธอคือการเป็นพยาบาลยังมีเด็กผู้ชายที่กำลังเล่นรถแข่งจำลองอยู่ตรงนั้นชื่อเฉียนเฉิง ความฝันของเขาคือการเป็นนักแข่งรถ…แต่สิ่งที่ฉันอยากให้นายดูจริงๆ คือสิ่งนี้”อันชิงอวี๋ชี้นิ้วไปที่กลางผนังเฉาเยวียนมองตามปลายนิ้วของเขา แล้วชะงักไปเล็กน้อยเห็นได้ว่าตรงกลางของผนังที่เต็มไปด้วยภาพวาดระบายสี มีตัวอักษรสามตัวที่เขียนด้วยสีแดงสดใสเสิ่นชิงจู่แม้ว่าลายเส้นจะดูยึกยืออยู่บ้าง แต่สิ่งที่แปลกที่สุดคือรอบๆ
