เมืองหลินเจียงเครื่องบินลำหนึ่งค่อยๆ ร่อนลงจอดหลินชีเยี่ยและคณะเพิ่งเดินออกมาจากสนามบินในชุดลำลอง พวกเขายืนอยู่ริมถนนเตรียมจะเรียกแท็กซี่ ขณะนั้น ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา“ฮัลโหล? เลขาซุน? ใช่ พวกเรามาถึงแล้ว คุณมาได้เลย”ไป๋หลี่พั่งพั่งวางสาย ไม่นานรถหรูคันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่ริมถนน ชายวัยกลางคนผมสองข้างหงอกเดินลงมาจากรถ แล้วค้อมตัวเล็กน้อยให้กับไป๋หลี่พั่งพั่ง“ขอโทษที่ให้รอนาน เชิญขึ้นรถเลยครับ”หลินชีเยี่ยเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ “นายจัดการเรื่องรถอีกแล้วเหรอ? ทำไมนายไปไหนก็มีรถตลอดเลย?”“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก พอดีที่เมืองหลินเจียงนี้ก็มีบริษัทสาขาของตระกูลไป๋หลี่พวกเราอยู่ ก็เลยขอยืมรถประจำตำแหน่งของประธานบริษัทสาขามาใช้น่ะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะเบาๆ “ไม่ใช่ว่าผมหยิ่งไม่อยากนั่งแท็กซี่นะ แต่ที่สำคัญคือผมไม่ได้พกเงินสดติดตัวมาด้วย ทุกครั้งที่จ่ายเงินก็ต้องซื้อบริษัทแท็กซี่ทั้งบริษัทเลย มันยุ่งยากเกินไป”หลินชีเยี่ย “……”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ขึ้นรถ บอกชื่อสถานที่หนึ่ง แล้วรถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปไป๋หลี่พั่งพั่งพิงเบาะรถ หันหน้าไปมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มนอกหน้าต่าง ขมวดคิ้วเล็กน้อย“พวกนายรู้สึกไหมว่า……เมืองนี้ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกๆ นิดหน่อย?”คำถามที่ไม่คาดคิดของไป๋หลี่พั่งพั่งทำให้ทุกคนในรถตกใจ อันชิงอวี๋มองออกไปนอกหน้าต่างรถรอบหนึ่ง แล้วพูดอย่างงุนงงว่า“แปลกตรงไหนเหรอ
