ยวียน “????”ไม่นาน ชายชราอายุราวหกสิบกว่าปีสวมแว่นสายตาหลังค่อมก็เดินออกมาจากบ้านเก่าๆ หลังนี้ ในมือถือท่อนเหล็ก ทำหน้าบึ้งตึง ดูแข็งกร้าวมาก“บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?! พวกเราไม่ย้าย! ทำไมพวกแกยังมาอีก? คิดว่าคนแก่อย่างฉันจะใจดีให้รังแกง่ายๆ หรือไง?!”พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ยกท่อนเหล็กขึ้นฟาดลงบนรั้วประตูเหล็กอย่างแรงเคร้ง!มือของชายชราที่กำลังถือไม้เท้าสั่นเล็กน้อย สีหน้าของเขาแข็งค้างทันที เอามือไพล่หลังเงียบๆ“ฉันขอเตือนพวกแกนะ ตาแก่อย่างฉันอายุมากแล้ว ถ้าทำอะไรฉัน ฉันจะเรียกร้องค่าเสียหายจนพวกแกหมดเนื้อหมดตัวตายไปเลย!” เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างแข็งกร้าว“……คุณตาอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ พวกเราไม่ใช่คนไม่ดีอะไร”หลินชีเยี่ยรีบดึงเฉาเยวียนที่สีหน้าไม่ดีมายืนข้างหลังตัวเอง แล้วถามอย่างนุ่มนวลที่สุด “ขอถามหน่อยครับ คุณรู้จักเสิ่นชิงจู่ไหมครับ?”เมื่อได้ยินชื่อเสิ่นชิงจู่ ดวงตาของชายชราก็หรี่ลงเล็กน้อย“พวกคุณเป็นใครกัน?” เขาขมวดคิ้วมุ่น มองสำรวจบรรดาคนหนุ่มแปลกหน้าตรงหน้าอย่างสงสัยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายชรา หลินชีเยี่ยก็รู้ว่าตนเองมาถูกที่แล้ว จึงพูดตามที่เตรียมไว้อีกครั้ง“พวกเราเป็นเพื่อนทหารในค่ายเดียวกับเสิ่นชิงจู่ครับ คราวนี้ออกมาพักผ่อนนอกค่าย เลยแวะมาเยี่ยมเยียนแทนเขาด้วย”“เพื่อนทหารของไอ้หนูเสิ่นเหรอ?”ชายชราเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือไปเปิดป
