ที่โต๊ะอาหารที่อยู่มุมสุดที่โต๊ะนั้นมีคนนั่งอยู่เพียงสองคน คนหนึ่งสวมชุดลายทางสีฟ้าขาวที่แตกต่างจากคนอื่น ผมเผ้ารุงรัง ใบหน้าเปรอะเปื้อน กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอีกคนหนึ่งมีใบหน้าเย็นชา แขนข้างหนึ่งเต็มไปด้วยเกล็ดงู กำลังเอียงหน้ามองแสงแดดนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย“อู๋เหลาโก่ว คุณไปที่อื่นก่อน พวกเรามีธุระกับเขา” หมอหลี่เดินไปที่ข้างโต๊ะ แล้วส่งสายตาให้อู๋เหลาโก่วที่ผมเผ้ารุงรังอู๋เหล่าโกวเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาขุ่นมัว กวาดตามองหมอหลี่แล้วหยุดลงที่จี้เนี่ยน ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจพร้อมกับถาดอาหาร“อืม……”ในขณะที่เขากำลังพิจารณาจี้เนี่ยนอยู่นั้น จี้เนี่ยนก็กำลังพิจารณาเขาเช่นกัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเรื่อยๆเมื่ออู๋เหลาโก่วเดินห่างออกไป จี้เนี่ยนจึงได้สติกลับมา เธอพูดกับหมอหลี่ว่า“ที่ศูนย์ไจเจี้ยนี่… มีคนเก่งๆ ซ่อนตัวอยู่เยอะจริงๆ นะ?”“คนเก่งๆ ซ่อนตัวอยู่งั้นเหรอ?” หมอหลี่ขมวดคิ้ว “คุณหมายถึงอู๋เหลาโก่วใช่ไหม?”จี้เนี่ยนพยักหน้า“เขาน่ะเหรอ……” หมอหลี่ยิ้มเล็กน้อย “เขาก็… เก่งจริงๆ นั่นแหละ”“จี้เนี่ยน?”เหลิ่งเซวียนเห็นจี้เนี่ยนก็ตกใจไปชั่วขณะ แล้วจึงเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”“จะมาทำไมได้อีกล่ะ” จี้เนี่ยนหยิบเอกสารนั้นออกมา แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ก็มารับนายออกไปนั่นแหละ”
