ห้ขับรถโรลส์รอยซ์มารับ เดี๋ยวจะได้ส่งพวกเราไปสนามบิน”“……”ในขณะที่สนทนากัน ทุกคนต่างพากันไปที่หน้าประตูใหญ่ของสำนักงานใหญ่ แล้วเดินแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางหลินชีเยี่ยเดินไปที่เคาน์เตอร์แห่งหนึ่งในสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี แล้วเคาะกระจก“สวัสดีครับหัวหน้าหลิน มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?” เจ้าหน้าที่ธุรการคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาหาหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบบัตรใบหนึ่งส่งให้“ช่วยถอนเงินเดือนของผมหนึ่งปีใส่บัตรใบนี้ด้วย ขอบคุณครับ”……ศูนย์ไจเจี้ยเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งค่อยๆ ลงจอดบนแท่นกลางทะเล จี้เนี่ยนสวมเสื้อคลุมขาดวิ่นกระโดดลงจากมา“สวัสดีครับ ผมชื่อหลี่หยางกวง เป็นผู้รักษาการชั่วคราวที่นี่”ท่ามกลางลมแรงจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ หมอคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์ขาวเดินเข้ามาจับมือกับจี้เนี่ยน“อืม” จี้เนี่ยนหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า “ฉันมารับคน”“ผู้บัญชาการจั่วได้แจ้งไว้แล้ว เชิญทางนี้ครับ” หมอหลี่พาจี้เนี่ยนเดินผ่านประตูใหญ่ของศูนย์ไจเจี้ยมุ่งตรงไปยังเขตคุกด้านใน“เขาอยู่ที่ไหน?” จี้เนี่ยนมองห้องขังที่ว่างเปล่าทั้งสองด้าน แล้วถามด้วยความสงสัย“อ้อ ตอนนี้เป็นเวลาอาหารและกิจกรรมอิสระของเขตคุก เขาและนักโทษคนอื่นๆ กำลังกินข้าวอยู่ในโรงอาหารผมจะพาคุณไปหาเขาเดี๋ยวนี้”ทั้งสองเดินเข้าไปในโรงอาหาร แน่นอนว่ามีนักโทษจำนวนมากสวมชุดลายทางขาวดำกำลังรับประทานอาหารอยู่จี้เนี่ยนกวาดตามองไปรอบๆ แล้วสายตาก็จับจ้องไป
