จั่วชิงหัวเราะ “สมาคมปีศาจกับหน่วยพิทักษ์ราตรีไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบผู้ใต้บังคับบัญชา พวกเราจะสั่งงานเธอได้ยังไง? ที่เธอกลับมาก็เพื่อไว้อาลัยให้คนที่จากไปเท่านั้น”“คนที่จากไป……คือผู้บัญชาการเยี่ยงั้นเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างระมัดระวังจั่วชิงเพ่งพินิจหลินชีเยี่ยสักพัก “นายนี่ อยากรู้เรื่องซุบซิบสินะ?”“ไม่ใช่ ผมแค่สงสัยเท่านั้น” หลินชีเยี่ยปฏิเสธอย่างหนักแน่น“……ก็ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้หรอก” จั่วชิงนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานอย่างไม่รีบร้อน “ความสัมพันธ์ของเธอกับผู้บัญชาการเยี่ย ไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอกประมาณ……สิบปีก่อน? ตอนที่จี้เนี่ยนยังเป็นเด็ก เคยก่อเรื่องใหญ่ที่เมืองหวยไห่ เธอเอาชนะหน่วยพิทักษ์ราตรีทั้งกองที่ประจำการอยู่ที่หวยไห่ได้เพียงลำพัง”จั่วชิงราวกับนึกถึงบางอย่าง พูดอย่างรู้สึกทึ่ง “นายเชื่อไหม? เด็กผู้หญิงอายุเจ็ดแปดขวบ ใช้มือเปล่าทำให้ผู้เชี่ยวชาญขั้นอนันต์สองคนสลบ ภายหลังต้องให้ผู้บัญชาการเยี่ยที่กำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์บินด่วนมาที่หวยไห่ ถึงจับตัวเธอได้”“เธอแข็งแกร่งขนาดนั้นตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ?” หลินชีเยี่ยตกตะลึง“ไม่ใช่แค่แข็งแกร่งธรรมดา เธอเป็นเหมือนปีศาจร้ายเลยล่ะ”“แล้วต่อมาล่ะ?”“หลังจากควบคุมเธอได้แล้ว หวังชิง ผู้บัญชาการหน่วยพิทักษ์ราตรีในตอนนั้นสั่งให้กักขังเธอไว้ที่ศูนย์ไจเจี้ย ผู้บัญชาการเยี่ยทนไม่ได้ที่จะเห็นเด็กเล็กๆ ถูกขังในที่แบบนั้น จึงวิงวอนขอร้องอย่
