ายไปทันที ภายใต้ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่คือผืนทะเลอันกว้างใหญ่และสะอาดตา“ต้าเซี่ย……ในที่สุดพวกเราก็มาถึงต้าเซี่ยแล้ว”บนดาดฟ้าเรือที่วุ่นวาย สมาชิกหลายคนของสมาคมปีศาจหยุดชะงักและมองดูทะเลอันสวยงามรอบๆ ด้วยความตะลึง“สถานที่แห่งเดียวในโลกที่เป็นอิสระ ตามที่ประธานเคยกล่าวถึง……”สมาชิกส่วนใหญ่ของสมาคมปีศาจ ล้วนเป็นผู้ที่จี้เนี่ยนพาออกมาจากแวดวงผู้เลื่อมใสต่างๆ พวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับการมีอยู่ของต้าเซี่ยจากปากของจี้เนี่ยนเท่านั้น ตอนนี้การได้เข้ามาในดินแดนต้าเซี่ยที่เคยได้ยินแต่ในตำนานด้วยตัวเอง สำหรับพวกเขาแล้วมันช่างเหมือนความฝันเหลือเกินจี้เนี่ยนเดินไปที่หัวเรือ ยืนอยู่ข้างหลินชีเยี่ย มองดูทะเลสีฟ้าในระยะไกล แล้วถอนหายใจยาว“ครั้งสุดท้ายที่กลับมาต้าเซี่ยเป็นเรื่องเมื่อสองกว่าปีก่อน……ไม่รู้ว่าตอนนี้ที่นี่จะเปลี่ยนไปเป็นยังไงบ้าง”“สองปีมานี้ ต้าเซี่ยมีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อยเลยทีเดียว” หลินชีเยี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มวืด! วืด! วืด!ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยทุ้มต่ำก็ดังขึ้นอีกครั้ง แสงสีแดงจากไฟเตือนภัยบนหลังคาเรือส่องสว่างและหมุนวนอย่างรวดเร็ว!“ประธาน!! มีวัตถุบินจำนวนมากบนท้องฟ้ากำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้พวกเรา!” เสียงหนึ่งดังออกมาจากลำโพงทั่วลำเรือ เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของสมาชิกสมาคมปีศาจที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ก็เปลี่ยนไปพร้อมกันไม่ใช่ว่าภายในเขตแดนของต้าเซี่
