น้าไม่พอใจ “หากเป็นสมัยก่อนที่อูรุก แค่คำพูดของเจ้าเพียงประโยคเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าตายได้สิบครั้ง”“……งั้นผมขอถามใหม่”หลินชีเยี่ยมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง “ตอนนี้ คุณสามารถแยกแยะระหว่างจินตนาการกับความเป็นจริงได้แล้วหรือยัง?”กิลกาเมชจมอยู่ในความเงียบ หลังจากผ่านไปสักพัก จึงค่อยๆ พูดว่า “ข้า… ข้าไม่รู้”“ไม่รู้เหรอ?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว “รู้ก็คือรู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้… แล้วยังไงถึงจะเรียกว่าไม่รู้ล่ะ?”“ข้ารู้ว่าที่นี่ไม่ใช่อูรุกมานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่ข้าพยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต ความคิดก็จะสับสนวุ่นวาย… เหมือนกับว่ามีใครบางคนคอยยัดเยียดความทรงจำที่สับสนเข้ามาในหัวของข้าไม่หยุด”กิลกาเมชค่อยๆ หลับตาลง สูดหายใจลึก “ข้าไม่ใช่คนขี้ขลาดที่หนีความจริง แต่ทุกครั้งที่ความทรงจำที่สับสนเหล่านี้ปรากฏขึ้น ข้าก็จะจมดิ่งลงไปในภวังค์อีกครั้ง มีเพียงตอนที่ทุ่มเทสุดตัวในการต่อสู้เท่านั้นที่ข้าจะกลับมามีสติชั่วขณะ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของหลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้นตั้งแต่ตอนแรกที่รักษากิลกาเมช หลินชีเยี่ยก็คิดว่า ด้วยจิตใจและความใจกว้างของราชาโบราณผู้นี้ ไม่น่าจะถึงขั้นทำให้ตัวเองตกต่ำ จมอยู่ในภาพลวงตาที่ไม่จริงและหลังจากที่เขาใช้วิธีรุนแรงปลุกสติของอีกฝ่าย กิลกาเมชดูเหมือนจะไม่มีอาการป่วยอื่นใดนอกจากความหยิ่งทะนงเท่านั้น แต่ไม่ว่าอย่างไร แถบความคืบหน้าในการรักษาของโรงพ
