ี่ลิง สองน่องไก่”“ฉันก็เดิมพันพี่ลิงเหมือนกัน เดิมพันขนมรสเผ็ดหนึ่งห่อ!”“รู้สึกว่าช่วงนี้ติกิคิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพี่ลิงจริงๆ นะ……งั้นเอาพี่ลิง ฉันขอเดิมพันด้วยการทำงานแทนหนึ่งวัน”“บางทีวันนี้อาจจะมีเซอร์ไพรส์ก็ได้นะ? ฉันขอเดิมพันติกิคิง เดิมพันด้วยเมล็ดแตงโมสามเม็ด!”“ขอโทษนะ เดิมพันของนายน้อยเกินไป ไม่สามารถเข้าร่วมได้”“???”“……”หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เพิ่งเดินเข้ามาในลานกว้าง ก็ได้ยินเสียงผู้ช่วยพยาบาลกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานพบว่าในลานกว้าง ซุนหงอคงและกิลกาเมชต่างยืนอยู่คนละฝั่ง จ้องมองกันอย่างเย็นชา บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความกระหายเลือดหลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังอืม……ถึงเวลาที่สองคนนี้ต่อสู้กันตามปกติแล้วจริงๆหลินชีเยี่ยก็นานแล้วที่ไม่ได้เห็นทั้งสองคนประลองฝีมือกัน จึงยืนดูอยู่ริมลาน ในตอนนั้นเอง หลี่อี้เฟยถือเก้าอี้เล็กๆ ด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายอุ้มถุงเมล็ดแตงโม กำลังเดินมาอย่างช้าๆ “ชีเยี่ย? นายมาแล้วเหรอ?”หลี่อี้เฟยเห็นเสื้อกาวน์สีขาวในฝูงชน ดวงตาเป็นประกาย รีบเดินเข้าไปหาส่งเก้าอี้เล็กๆ ให้หลินชีเยี่ย “มานั่งดูสิ”“แล้วนายล่ะ?” หลินชีเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้เล็กอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วถามหลี่อี้เฟยโยนเมล็ดแตงโมให้หลินชีเยี่ยแล้วตบหัวแรคคูนตัวเล็กที่กำลังตะโกนเรื่องการพนันข้างๆ อีกฝ่ายรีบเอามือทั้งสองข้างกุมหัว แล้วหันมามองหน้าหลี่อี้เฟยอย
