่างน้อยใจ“ท่านหัวหน้าหลี่ ทำไมคุณถึงตีผมล่ะ?”“ไปเอาเก้าอี้มาให้ฉันอันนึง”“โอ้……”ไม่นาน แรคคูนตัวเล็กก็นำเก้าอี้ใหม่มาให้หลินชีเยี่ยและหลี่อี้เฟยนั่งลงข้างลานกว้าง แล้วเริ่มกะเทาะเมล็ดแตงโม“ทำไมพวกเขายังไม่เริ่มต่อสู้กันล่ะ?” หลินชีเยี่ยแทะเมล็ดแตงโมหลายเมล็ด เห็นว่าสองคนที่อยู่ไกลออกไปยังไม่มีท่าทีจะเคลื่อนไหว จึงอดถามไม่ได้“อ๋อ พวกเขากำลังรอนักดนตรีอยู่น่ะ” เมื่อมองไปที่ชั้นล่างของตึกคนไข้ บรากีอุ้มพิณขึ้นมา เชิดหน้าชูคอเดินไปที่ก้อนหินใหญ่ริมสนาม ก่อนจะกระแอมเบาๆ จากนั้นก็เริ่มดีดสายพิณในมือทันทีที่เสียงดนตรีอันเร้าใจดังขึ้น ทั้งสองคนในลานราวกับได้รับสัญญาณบางอย่าง พุ่งเข้าหากันทันที แสงสีทองและสีม่วงพวยพุ่งกระจายออกมา แต่ถูกกักไว้ภายในวงเวทย์ป้องกันริมสนาม ไม่มีรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อยเสียงพิณของบรากีราวกับมีเวทมนตร์บางอย่าง ปลุกเร้าอารมณ์ของทุกคนที่อยู่ในที่นั้น บรรยากาศค่อยๆตึงเครียดขึ้นผู้ช่วยพยาบาลที่เดิมพันไว้ยืนรออยู่ริมลาน หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากปาก แม้แต่หลินชีเยี่ยที่กำลังแทะเมล็ดแตงอยู่ข้างๆ ก็ยังรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานานเขาจ้องมองการต่อสู้ในสนามอย่างไม่วางตาเป็นเวลานาน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“ทำไมฉันรู้สึกว่า……กิลกาเมชเริ่มจะสู้ไม่ได้แล้ว?”
