นยิ้มบางๆ “เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?”ซือเสี่ยวหนานชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าที่ดูอิดโรยนั้นปรากฏรอยยิ้มอย่างที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก แต่ไม่นาน รอยยิ้มนั้นก็ถูกกลบด้วยความเศร้าอันหนักอึ้ง“เป็นอะไร?” จี้เนี่ยนเอ่ยถาม“ไม่มีอะไร……แค่คิดถึงอดีตนิดหน่อย” ซือเสี่ยวหนานมองไปที่ผิวน้ำทะเลอย่างเหม่อลอย “เมื่อก่อน ฉันก็มีเพื่อนมากมายอยู่รอบตัว เมื่อมีพวกเขาอยู่ ดูเหมือนว่าไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะง่ายขึ้นมาก…”จี้เนี่ยนอ้าปากเล็กน้อย เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของซือเสี่ยวหนานก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา“อ้อ ยังมีเรื่องหนึ่ง เหลิ่งเซวียนถูกหน่วยพิทักษ์ราตรีพากลับไปต้าเซี่ย และถูกขังไว้ ฉันกังวลว่าเบื้องบนจะทำให้เขาลำบากเพราะฉันกับโลกิ ดังนั้น……”“ฉันเข้าใจแล้ว” จี้เนี่ยนพยักหน้า “วางใจได้ ฉันจะกลับไปต้าเซี่ยด้วยตัวเองและพาเขาออกมา”“อืม……งั้นฉันไปก่อนนะ”ซือเสี่ยวหนานหันหลัง ลากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเดินไปทางหัวเรือ“แล้วบาดแผลเธอล่ะ? เธอบาดเจ็บหนักขนาดนี้ แค่พันแผลธรรมดาอาจทำให้อาการแย่ลงได้นะ” จี้เนี่ยนคว้ามือเธอไว้ “รอเดี๋ยว ฉันจะเรียกคนมารักษาให้เธอเดี๋ยวนี้ ฉันมีลูกน้องที่เก่งมาก ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็สามารถรักษาบาดแผลทั้งหมดของเธอได้……”“ไม่ต้องหรอก” ซือเสี่ยวหนานส่ายหน้า “โลกิรู้ว่าฉันบาดเจ็บ ถ้าฉันกลับไปแล้วบาดแผลหายหมด เขาจะสงสัย……สภาพแบบนี้จะทำให้เขาไม่ระแวงมากกว่า”ซือเสี่ยวหนา
