ตึง ตึง ตึง!เงาดำหลายสายร่วงลงมาจากท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง เศษหินกระเด็นปีกสีดำขยายออกทีละคู่ ปกคลุมเสิ่นชิงจู่ที่บาดเจ็บสาหัสไว้ในเงามืดอันไร้สิ้นสุดดวงตาแมลงสีแดงฉานจับจ้องไปที่เสิ่นชิงจู่ที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ปีศาจสี่ปีกเหล่านี้ดูราวกับรูปปั้นหินขนาดใหญ่ที่ดุร้าย ก้มมองเขาจากด้านบน กรงเล็บสีดำคมกริบค่อยๆ ยกขึ้น……“ชี……”เสิ่นชิงจู่กุมบาดแผล พยายามทรงตัวให้มั่นคงท่ามกลางวงล้อมของปีศาจสี่ปีก ดวงตาทั้งสองหรี่ลงเล็กน้อยเขาถ่มบุหรี่ที่กำลังลุกไหม้ในปากทิ้ง กำดาบตรงในมือแน่น เปลวไฟถูกบีบอัดอยู่ในอากาศ ล้อมรอบปลายดาบเขาสวมผ้าคลุมสีแดงเข้ม ดูราวกับสัตว์ป่าที่ถูกบีบให้จนมุม ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายความบ้าคลั่งและกระหายเลือดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!!!เขาฟันดาบเข้าใส่กรงเล็บของปีศาจ!สะเก็ดไฟแสบตาแตกกระจายในอากาศ เสิ่นชิงจู่รับมือกับการโจมตีของปีศาจสี่ปีกสองตัวได้อย่างต่อเนื่อง แต่กลับถูกปีศาจอีกตัวโจมตีจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว กรงเล็บของมันฉีกเนื้อส่วนใหญ่บนแผ่นหลังของเขาออกเสิ่นชิงจู่ครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด เซไปข้างหลังเล็กน้อย ใบหน้าซีดขาวอย่างเห็นได้ชัดเขาคำรามเบาๆ หันกลับไปฟันมือของปีศาจตนนั้นขาด แสงไฟพุ่งออกมาจากคมดาบอย่างรุนแรง ท่วมท้นร่างของมันจนมิดแต่ทันใดนั้น ลำแสงคมกริบหลายสายก็ปรากฏขึ้น พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาจากหลายทิศทาง!เสิ่นชิงจู่กำด้ามดาบแน่นด
