้วยมือที่เปื้อนเลือด ดวงตาฉายแววท้อแท้เขาเสิ่นชิงจู่เป็นเพียงมนุษย์ขั้นพิภพ มีเพียงสองมือ และดาบเพียงเล่มเดียวภายใต้การโจมตีของปีศาจสี่ปีกมากมายเช่นนี้ เขาไม่สามารถต้านทานได้นานเกินไป……เขากำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว“ถ้าอย่างนั้น……ก็ตายไปด้วยกันแล้วกัน”ในดวงตาของเสิ่นชิงจู่ปรากฏเปลวไฟโทสะลุกโชน อากาศรอบตัวเขาเริ่มไหลบ่าเข้ามาอย่างรวดเร็วในขณะนั้นเอง ร่างสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าในพริบตา แสงดาบคมกริบฟันมือของปีศาจหลายตัวขาดติดต่อกัน ช่วยให้เสิ่นชิงจู่หลุดพ้นจากการล้อมโจมตีได้บางส่วนทว่าจำนวนปีศาจนั้นมีมากเหลือเกิน พลังของปีศาจสี่ปีกก็แข็งแกร่งกว่าปีศาจวิญญาณอาฆาตมากนัก แม้ว่าดาบอามาโนะมุราคุโมะจะตัดแขนของพวกมันไปได้บางส่วน แต่ก็ยังมีปีศาจอีกมากมายที่กรูกันเข้ามาเพื่อจะใช้มือของพวกมันจู่โจมไปข้างหน้าฉึก! ฉึก! ฉึก!ร่างกายของหลินชีเยี่ยปรากฏแผลเหวอะหวะหลายสาย เลือดอุ่นๆ กระเซ็นไปบนใบหน้าซีดขาวของเสิ่นชิงจู่ เขายืนตะลึงอยู่กับที่หลินชีเยี่ยกัดฟันแน่น ดวงตาทั้งสองข้างมีประกายสีทองลุกโชน เขาเหยียบเท้าลงบนพื้น ความมืดของรัตติกาลก็กลายเป็นงูยักษ์หลายตัว พันรัดร่างของปีศาจสี่ปีกในชั่วพริบตา![ศาสตร์แยกดาว]!พร้อมกับที่หลินชีเยี่ยฉีกมือทั้งสองข้างออก ร่างของปีศาจหลายตัวก็ถูกฉีกออกจากตรงกลางในทันที แสงดาวหลายสายสาดส่อง ร่วงหล่นลงมาเหมือนเกล็ดหิมะที่โปรยปรายหลินชีเยี่ยป้องกันเสิ่นชิงจู่อยู่ด
