้านหน้า ดึงมือที่ขาดของปีศาจหลายตัวที่แทงเข้าไปในร่างกายของตัวเองออกมาสายตากวาดมองปีศาจสี่ปีกที่ไหลบ่าเข้ามาไม่หยุดบนท้องฟ้า สีหน้าของเขามืดมนอย่างยิ่งหลินชีเยี่ยหันกลับไปมองเสิ่นชิงจู่ “พี่ชาย นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”เสิ่นชิงจู่นั่งลงในหลุมที่แตกออก มองดูใบหน้าซีดขาวและร่างโชกเลือดของหลินชีเยี่ยชั่วครู่ต่อมา เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนแขนปูดโปนขึ้นมาทีละเส้นระหว่างความเป็นความตาย ความรู้สึกผิด ความไม่พอใจ และความโกรธที่เขากดเก็บไว้ลึกที่สุดในใจพลุ่งพล่านออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด!“หลินชีเยี่ย!” เสิ่นชิงจู่จ้องเขาตาเขม็ง ตะโกนท่ามกลางพายุบ้าคลั่ง “นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของพวกเรา!เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่เดิมพันด้วยชีวิตและเกียรติยศ!! ฉันเสิ่นชิงจู่ก็เป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง! และเป็นสมาชิกของม่านราตรีเหมือนกัน!! ในเวลาแบบนี้! ฉันไม่อยากถูกมองว่าเป็นตัวถ่วงที่ต้องให้พวกนายปกป้องอีกต่อไป!!”“ฉันรู้ว่าพรสวรรค์ของฉันสู้พวกนายไม่ได้! บางครั้งก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก! ฉันเข้าใจทั้งหมดนี้ดี และฉันก็ไม่เคยพูดอะไรมาก! ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุด!!”“แต่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย! ฉันเสิ่นชิงจู่อยากตายอย่างลูกผู้ชาย! ตายอย่างสง่างามในสนามรบ!! นายจะไม่ให้โอกาสนี้กับฉันเลยเหรอ?!”“นายมีสิทธิ์อะไรมาขวางฉัน?!!”เสียงคำรามของเสิ่นชิงจู่ผสมกับเสียงลมพายุครวญคราง ดังเข้าหูของหลินชีเยี่ย“ก็เพราะฉันเป็นหั
