วหน้าหน่วย!!” หลินชีเยี่ยอ้าปากตะโกนกลับท่ามกลางพายุ“เพราะฉันเป็นหัวหน้าของหน่วยม่านราตรี! ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่ยอมมองดูพี่น้องของฉันตายก่อนฉัน! ไม่ว่าจะเป็นนาย ชิงอวี๋ หรือเจียงเอ่อร์!นายอยากตายอย่างสง่างามในสนามรบ อยากเป็นวีรบุรุษ! ได้เลย! รอให้ฉันตายก่อน แล้วนายจะตายยังไงฉันก็ไม่ขัด! แต่ก่อนฉันตาย พวกนายไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ตาย! นี่คือความรับผิดชอบที่ฉันต้องทำในฐานะหัวหน้าหน่วย!”เสิ่นชิงจู่ยืนนิ่งอยู่กับที่หลินชีเยี่ยยกเท้าขวาขึ้น เตะเข้าที่อกของเสิ่นชิงจู่อย่างแรง ทำให้เขาลอยกระเด็นไปหลายเมตร ตกลงบนพื้นน้ำแข็งเหนือบึงโลหิตในชั่วขณะถัดมา ลำแสงบางสองสายก็ทะลุผ่านตำแหน่งเดิมที่เสิ่นชิงจู่ยืนอยู่ เผาพื้นเป็นหลุมดำลึกจนมองไม่เห็นก้น ร่างไร้วิญญาณของทูตสวรรค์สีขาวสองตนที่มีปีกสี่ปีก จ้องมองด้วยดวงตาสีแดงฉาน ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าพวกมันจ้องมองที่หลินชีเยี่ยอย่างไม่วางตา ราวกับรู้สึกประหลาดใจที่ไม่สามารถจู่โจมได้สำเร็จในครั้งแรกหลินชีเยี่ยผู้มีเลือดเปรอะเปื้อนทั่วร่าง ถือดาบอามาโนะมุราคุโมะไว้ในมือ สวมชุดสีดำ ราวกับเป็นราชาแห่งรัตติกาลที่กำลังโกรธแค้น ต่อสู้กับทูตสวรรค์สี่ปีกทั้งสองตนชั่วครู่ต่อมา หลินชีเยี่ยก็ฟันปีกสีขาวสองข้างขาด ทว่าหน้าอกของเขาก็มีบาดแผลสีเลือดที่ร้อนระอุเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแผลเขาโซเซถอยหลังไปหลายก้าว พยุงร่างกายด้วย [จั่นไป๋] ดวงตาทั้งสองจ้องมอ
