บ้าคลั่งและไร้ระเบียบ แต่เรื่องการเข้าสู่บึงโลหิตนี้ พวกมันกลับเป็นเอกฉันท์อย่างผิดปกติ เหมือนมีคนบงการอยู่เบื้องหลัง”อันชิงอวี๋เงยหน้าขึ้นมองเถ้าถ่านที่ค่อยๆ หายไปบนท้องฟ้า ก่อนจะพึมพำ “หรือว่าบึงโลหิตนี้เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน?”“ไปกันเถอะ ถือโอกาสตอนที่ปีศาจทั้งหมดไม่ได้สนใจที่นี่ เราต้องรีบหน่อย”หลินชีเยี่ยตรวจสอบสถานการณ์รอบข้าง แล้วเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยอย่างรวดเร็ว นำพาทั้งสองคนปีนข้ามยอดเขาหลายลูกติดต่อกัน[ซ่า ซ่า ซ่า…]เสียงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ดังออกมาจากลำโพงบลูทูธที่เอวของอันชิงอวี๋ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงมาเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว รอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวบนท้องฟ้ากำลังค่อยๆ สมานตัวราวกับบาดแผลหิมะแห่งเถ้าถ่านที่ปนเปื้อนทั่วทั้งสวรรค์และนรก ในที่สุดก็หยุดตกอันชิงอวี๋รีบหยิบลำโพงบลูทูธขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วเอ่ยเสียงเบา “เจียงเอ่อร์ เจียงเอ่อร์? เธอได้ยินฉันไหม?”[ซ่า ซ่า ซ่า……ได้ยิน สัญญาณกลับมาแล้ว]เสียงดีใจของเจียงเอ่อร์ดังออกมาจากลำโพง อันชิงอวี๋ถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ฉันเจอตำแหน่งของเรืออับปางและเจียงเอ่อร์แล้ว” หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง รีบล็อกเป้าหมายไปที่ยอดเขาลูกหนึ่งที่มีน้ำไหลผ่านทั้งสามคนเดินไปที่เชิงเขาลูกนั้น ก้มมองกระแสน้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่าง หลินชีเยี่ยชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่ง ทันใดนั้นเส้นใยที่มองไม
