ป พวกเราคงหลบได้ยาก”“ถ้าเรือสำรวจเข้ามาในนรกผ่านช่องโหว่ ตำแหน่งที่มันจมก็น่าจะไม่ไกลจากช่องโหว่นั้น พี่คนเท่ถูกโจมตีบนเรือแล้วหนีออกมา ในสถานที่ที่มีปีศาจหนาแน่นขนาดนี้ เขาคงไม่บุกฝ่าออกไป แต่น่าจะเลือกซ่อนตัวในจุดอับสายตาที่ค่อนข้างปลอดภัย……อาจจะเป็นร่องเขาลึก หรือถ้ำ หุบเขาอะไรแบบนั้น”อันชิงอวี๋ดันแว่นพลางวิเคราะห์อย่างใจเย็น “และในการติดต่อครั้งสุดท้ายของเจียงเอ่อร์ เธอพูดถึงลาวาที่ไหลลงน้ำ ดังนั้นบริเวณใกล้เคียงจะต้องมีภูเขาที่แตกออกและมีลาวา”“……เข้าใจแล้ว”หลินชีเยี่ยยื่นตัวออกมาจากหลังก้อนหินขนาดใหญ่บนภูเขา สายตากวาดมองไปรอบๆ แล้วจับจ้องไปที่เทือกเขาเตี้ยๆ ที่ทอดยาวไม่ไกลนักในช่องเขาของเทือกเขาบางแห่ง ลาวาสีแดงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ไหลลงตามภูเขาที่แตกหักลงสู่แหล่งน้ำที่เชิงเขา ทำให้เกิดไอขาวพวยพุ่งขึ้นมาเป็นระลอก“น่าจะอยู่ตรงนั้น”ทั้งสองคนรีบออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเทือกเขานั้น ทุกครั้งที่มีปีศาจบินผ่านเหนือศีรษะ พวกเขาก็จะหลบเข้าไปในความว่างเปล่า ไม่นานก็มาถึงบริเวณรอบๆ เทือกเขาหลินชีเยี่ยหลับตาลง ใช้ความรู้สึกอย่างละเอียด “เจอแล้ว!”เขาลืมตาขึ้น ดวงตาเปล่งประกาย มองไปที่กลางเขาลูกหนึ่ง “พี่คนเท่! เขาซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ!”……ในถ้ำที่เงียบสงัด รอยแยกในอวกาศปรากฏขึ้น ร่างสองร่างที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว“พี่คนเท่!”หลินชีเยี่ยเห็นเสิ่นชิงจู่ที่พิงอยู่ริมผ
