นังไม่ขยับเขยื้อน ม่านตาของเขาพลันหดเล็กลงเมื่อเห็นเสิ่นชิงจู่หลับตา ใบหน้าซีดขาวอย่างยิ่ง แอ่งเลือดกว้างใหญ่แผ่ขยายอยู่ใต้ร่างของเขา ชุ่มโชกไปทั่วพื้นถ้ำเกือบครึ่งหลินชีเยี่ยวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ลองตรวจสอบลมหายใจของเสิ่นชิงจู่ สีหน้าของเขาดูแย่ลงในทันทีเขามองร่างที่เย็นเฉียบตรงหน้าอย่างตกตะลึง ทั้งตัวแข็งค้างอยู่กับที่อันชิงอวี๋จ้องมองเสิ่นชิงจู่ที่ทรุดลงนั่งกับพื้น ในดวงตาเป็นประกายสีเทา หลังจากยืนยันว่าไม่มีสัญญาณชีพหลงเหลืออยู่ในร่างของอีกฝ่าย เขาก็กำหมัดแน่นอย่างควบคุมไม่ได้“เป็นยังไงบ้าง……”หลินชีเยี่ยหันหน้ากลับมาอย่างแข็งทื่อ มองไปที่ดวงตาของอันชิงอวี๋ ในนั้นวาบไหวด้วยความหวัง เขาหวังว่าตัวเองจะรับรู้ผิดไป เขาหวังว่าอันชิงอวี๋จะให้คำตอบที่แตกต่างกับเขาในดวงตาของอันชิงอวี๋ปรากฏแววขมขื่น ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า“พวกเรามาสายเกินไป……”ทั้งถ้ำตกอยู่ในความเงียบสงัด ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดกระโชกนอกถ้ำ
