่อยๆ จางหายไป เสียงลอยมาอย่างแผ่วเบา “สถานการณ์ที่เหลืออยู่ตรงนี้ นายน่าจะจัดการได้ดีกว่าฉัน”เมื่อสายธารแห่งกาลเวลาเหนือศีรษะของหลินชีเยี่ยสลายไป เงาร่างนั้นก็หายวับไปด้วย การเชื่อมต่อระหว่างปัจจุบันและอนาคตถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงเถ้าถ่านที่หมุนวนอยู่เหนือศีรษะของเขา ร่วงหล่นลงมาบนตัวเขาและอันชิงอวี๋หลังจากถูกตรึงไว้บนไม้กางเขน [กวีแห่งนภา] ก็ไม่สามารถใช้งานได้ ร่างของทั้งสองคนจึงเผยออกมาท่ามกลางเถ้าถ่านอย่างสมบูรณ์ เพียงไม่กี่นาที ร่างกายของพวกเขาก็ถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่านบางๆความรู้สึกคันยุบยิบเกิดขึ้นบนผิวหนังของหลินชีเยี่ย ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะแทงทะลุออกมาจากเนื้อหนัง ดวงตาของเขาแดงก่ำหลินชีเยี่ยรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเถ้าถ่านเหล่านี้ตกลงบนร่างกาย มือของอันชิงอวี๋เพียงแค่สัมผัสกับเถ้าถ่านเพียงนิดเดียวก็กลายเป็นเช่นนั้น เมื่อดูจากพื้นที่ที่เขาสัมผัสกับเถ้าถ่านในตอนนี้ เกรงว่าอีกไม่กี่นาที ก้อนเนื้อที่เคลื่อนไหวอยู่ในหุบเขาเหล่านั้น ก็จะเป็นชะตากรรมของเขาเมื่อเห็นว่าร่างที่ต่อต้านผนึกเทวะของตนได้จากไปแล้ว หนอนสีแดงเล็กๆ ในเบ้าตาของอูรีเอลก็ค่อยๆ สงบลงแต่เมื่อกำลังจะดำเนินการพิพากษาต่อ ทั้งร่างกลับแข็งค้างอย่างกะทันหัน สายธารแห่งกาลเวลาสายที่สอง ไม่ได้หายไปพร้อมกับการเรียกคืนผนึกเทวะของพระองค์หมอกควันพลุ่งพล่านอยู่เหนือไม้กางเขนอันที่สอง อันชิงอวี๋ในอนาคตยืนนิ่งอยู่ในหมอ
