กนั้น จ้องมองสายธารแห่งกาลเวลาที่หายไปเหนือไม้กางเขนอันแรก ดวงตาเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใดๆชั่วขณะต่อมา เขาเหลือบมองร่างทูตสวรรค์หกปีกที่แหลกสลาย และคลื่นก้อนเนื้อที่เคลื่อนไหวบ้าคลั่งด้านล่างก่อนจะก้มหน้าสวมฮู้ดสีดำ ปิดบังใบหน้าทั้งหมดในความมืด แล้วหันหลังเดินเข้าไปในหมอกขณะที่ร่างค่อยๆ จางหายไป เขายกมือขวาขึ้น แล้วกำมือกลางอากาศ“ดับ”เสียงพยางค์เดียวดังมาจากเหนือไม้กางเขนในวินาถัดมา หนอนสีแดงที่เคลื่อนไหวในเบ้าตาของอูรีเอลพลันหยุดนิ่งทั้งหมดตูม!!ได้ยินเสียงดังทึบ ร่างของหนอนเล็กๆ ที่ประกอบกันเป็นลูกตาระเบิดออกราวกับประทัด เลือดเหนียวข้นกระเด็นออกมา ไหลลงมาตามเบ้าตาของอูรีเอลหลังจากลูกตานี้หายไป ร่างของอูรีเอลก็เหมือนหุ่นเชิดที่ไร้การควบคุม ร่วงลงไปในหลุมอุกกาบาตอย่างไร้เรี่ยวแรง ทำให้ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายเมื่อสูญเสียการสนับสนุนพลังของอูเรียล ไม้กางเขนด้านหลังหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ก็แตกสลายทีละนด ร่างของพวกเขาร่วงลงมาจากที่สูง เหมือนดาวตกพุ่งลงสู่หุบเขาเบื้องล่างตูม! ตูม! ตูม!!เสียงระเบิดดังต่อเนื่องกันออกมาจากหุบเขา ร่างกายของก้อนเนื้อที่บิดเบี้ยวพลันระเบิดออกทั้งหมด ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดนับไม่ถ้วน คลื่นสีเลือดแผ่ขยายไปทั่วหุบเขาอย่างรวดเร็วคลื่นสีเลือดขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของหลินชีเยี่ย เขาอดทนต่อความคันบนร่างกาย เรียกใช้ [เมฆพลิกกาย] รับตัวอันชิงอวี๋ที่กำลังร่วงลงมา ทั้
