งสองร่อนผ่านอากาศเหนือหุบเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเหม็นเน่า แล้วลงจอดที่ยอดเขาแห่งหนึ่งที่อยู่ริมขอบเท้าทั้งสองเพิ่งแตะพื้น ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นไปทั่วร่างกายหลินชีเยี่ยเซล้มลงบนพื้น ผิวหนังทั่วร่างแดงก่ำ แมลงสีแดงนับไม่ถ้วนทะลุออกมาจากร่างกาย ร่วงหล่นลงบนพื้นดิน แล้วระเบิดออกอย่างต่อเนื่องสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นแมลงที่เจาะเข้าไปในร่างกายของเขาพร้อมกับเถ้าถ่านเสียงระเบิดเล็กๆ นี้ดังต่อเนื่องประมาณครึ่งนาที ผิวหนังของทั้งสองคนจึงค่อยๆ ฟื้นคืนจากสีแดงก่ำกลับสู่สภาพเดิม ความคันที่เคยรู้สึกก่อนหน้านี้หายไปแล้ว เหลือเพียงซากแมลงและเลือดที่ไหลลงตามไหล่เขาหลังจากแมลงในร่างกายตายหมดแล้ว หลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ พิงหินก้อนใหญ่อย่างอ่อนแรง ก่อนจะค่อยๆนั่งลงตอนนี้ สายธารแห่งกาลเวลาสายที่สองบนท้องฟ้าได้หายไปแล้ว ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีดำและสวมฮู้ดก็ได้กลับไปยังอีกด้านหนึ่งของกาลเวลาแล้ว หลินชีเยี่ยมองหุบเขาเบื้องหน้าที่จมอยู่ในความเงียบสงัด ในใจอดรู้สึกโล่งอกที่รอดพ้นจากหายนะไม่ได้วิญญาณอาฆาตไล่ล่า ทูตสวรรค์พิพากษา รวมถึงเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนเข้าสู่ร่างกาย……หากไม่ใช่เพราะร่างสองร่างจากอนาคตที่ยื่นมือเข้ามาช่วย พวกเขาแทบไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลยแต่ความสงสัยในใจก็มากขึ้นกว่าเดิมทำไมตัวเองในอนาคตถึงอยากฆ่าเขา?บทสนทนาระหว่างตัวเองในอนาคตกับอันชิงอวี๋ในอนาคตเมื่อครู่นี้……หมายความว่าอย่างไร?หลินชีเยี่
