ยงหัวเราะเย็นชาดังมาจากอีกฝั่งของสายธารแห่งกาลเวลา“เมื่อผนึกเทวะนี้ถูกเปิดออกแล้ว จะถอนกลับได้หรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่แกจะตัดสินใจ……”ใต้ต้นเมเปิ้ล ร่างที่ประสานมือไว้ด้านหลังเหยียบพื้นเบาๆ ระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นแผ่ออกไป ทะลุผ่านสายธารแห่งกาลเวลา แผ่ขยายอย่างรวดเร็วจากเหนือศีรษะของหลินชีเยี่ย บังคับให้อาณาเขตของทูตสวรรค์ที่กำลังจะจางหายไปคงอยู่ต่อไป แม้แต่สายธารแห่งกาลเวลาที่เริ่มจางลงก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง!เสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากปากเล็กๆ มากมายบนแก้มของอูรีเอลหยุดลง หนอนสีแดงตัวเล็กๆ ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แสดงออกถึงความหวาดกลัวอูรีเอลสูญเสียอำนาจควบคุมผนึกเทวะนี้ไปแล้วหลินชีเยี่ยที่ถูกตรึงไว้บนไม้กางเขนสีดำ ได้เห็นกับตาตัวเองว่าผนึกเทวะของอูรีเอลถูกต่อต้าน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้อย่างว่องไวว่ามีสายตาหนึ่งจากเบื้องบนทอดมองมาที่ตัวเขาเขา?เขากำลังมองฉันจากอนาคตเหรอ?เหนือหลินชีเยี่ยขึ้นไป นอกจากสายธารแห่งกาลเวลานั้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก ผู้ที่สามารถมองมาที่เขาได้ก็มีเพียงตัวเขาเองในอนาคตเท่านั้น…เมื่อครู่ที่ตัวเองในอนาคตต่อต้านผนึกเทวะด้วยวิธีนี้ ทำให้เขาตกตะลึงอย่างยิ่ง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองอยู่ในระดับไหนแล้ว แต่การที่สามารถข้ามเวลาและควบคุมร่างของอูรีเอลได้อย่างง่ายดาย ก็น่าจะอย่างน้อยระดับเทพแต่ดูเหมือนว่าตัวเองในตอนนี้ยังไม่มีความสามารถในการต่อต้านผนึกเทวะของคนอื่น
