……หรือว่านี่เป็นความสามารถใหม่ที่ได้รับจากผู้ป่วยคนอื่นในภายหลัง?ถ้าไม่ใช่เพราะไม่สามารถเงยหน้าได้ หลินชีเยี่ยคงจะหันกลับไปมองว่าในอนาคตตัวเองเป็นอย่างไรในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังลังเลว่าจะเอ่ยปากพูดคุยกับตัวเองในอนาคตหรือไม่ ร่างที่ยืนอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลนั้นก็หรี่ตาลง ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างน่าตกใจ!เขาหยิบดาบยาวสีขาวออกมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วฟันเข้าใส่อีกฝั่งของสายธารแห่งกาลเวลา!หลินชีเยี่ยจำดาบเล่มนั้นได้ มันคือ [จั่นไป๋] เขาคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดีแต่สิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยก็คือ การฟันดาบครั้งนี้ของร่างนั้น……เป้าหมายกลับเป็นตัวเขาเอง!ประกายดาบสีขาวตัดผ่านพื้นที่ข้ามกำแพงเวลา พุ่งตรงมาที่หว่างคิ้วของเขา แสงคมกริบปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินชีเยี่ย ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น!เขาต้องการฆ่าฉัน?!ตัวฉันในอนาคต ต้องการฆ่าฉัน?!หลินชีเยี่ยรู้สึกตกใจจนม่านตาหดเล็กลงทันที ในช่วงเวลานั้น สมองของเขาว่างเปล่า แม้แต่การดำดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลที่บรรจุวิญญาณของซุนหงอคงก็ลืมไปหมดไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แม้แต่อันชิงอวี๋ที่ถูกตรึงไว้บนไม้กางเขนอีกอันหนึ่ง เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปขณะที่แสงคมดาบกำลังจะทะลุผ่านหว่างคิ้วของหลินชีเยี่ยและสับศีรษะของเขาให้แหลกเป็นชิ้นๆ เสียงระเบิดดังสนั่นก้องไปทั่วท้องฟ้า มีดผ่าตัดสีดำเล่มหนึ่งทะลุผ่านอากาศ ทำลายแสงคมดาบนั้นทันที!หลังจากมีดผ่าตัดสีดำปะทะก
