ับแสงคมดาบแล้ว มันก็ลอยกลับเข้าไปในสายธารแห่งกาลเวลาเหนือศีรษะของหลินชีเยี่ยแล้วหายไป“หืม?”ร่างที่ยืนอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองอีกทิศทางหนึ่งหลินชีเยี่ยจ้องมองความว่างเปล่าตรงหน้าอย่างเหม่อลอย หลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้สติแล้วมองไปยังทิศทางที่มีดผ่าตัดบินมาในที่สุด สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่สายธารแห่งกาลเวลาเหนือไม้กางเขนอีกอันหนึ่งนั่นคือเหนือศีรษะของอันชิงอวี๋หมอกสลัวพวยพุ่งขึ้นมาจากปลายอีกด้านของแม่น้ำแห่งกาลเวลา ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำและมีฮู้ดคลุมศีรษะยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางหมอกราวกับภูตผีเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตาปรากฏขึ้นใต้ฮู้ดสีดำอันชิงอวี๋!!เขาจะไม่มีวันลืมใบหน้าของอันชิงอวี๋ไปตลอดชีวิต แต่บุคลิกของอีกฝ่ายนั้นแตกต่างจากอันชิงอวี๋ที่หลินชีเยี่ยรู้จักอย่างสิ้นเชิงบนใบหน้าขาวซีดนั้นไม่มีร่องรอยของความเขินอายอีกต่อไป เขาไม่ได้สวมแว่นตา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยสีเทากำลังมองทุกสิ่งเบื้องล่างอย่างเฉยเมย ที่หน้าผากของเขามีรอยแผลเป็นจากดาบ บุคลิกทั้งหมดดูเย็นชาและน่าเกรงขามใต้เท้าของเขา มีเศษซากของกำแพงเวลาลอยอยู่เช่นกันนั่นคืออันชิงอวี๋จากอนาคตหัวใจของหลินชีเยี่ยสั่นสะท้านอย่างรุนแรงอันชิงอวี๋จากอนาคตเหมือนกับตัวเขาเองในอนาคต รับรู้ถึงการแอบมองของอูรีเอล และยังลงมือทำลายกำแพงกาลเวลาเพื่อแทรกแซงโลกแห่งความเป็นจริงด้วย?เขาทำได้อ
