ย่างไรกัน?อันชิงอวี๋ในอนาคตมองหลินชีเยี่ยที่ถูกตรึงอยู่บนไม้กางเขนอย่างเรียบเฉย สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่ร่างที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของหลินชีเยี่ยในสายธารแห่งกาลเวลา“หลินชีเยี่ย นายคิดจะฆ่าตัวตายเหรอ?” อันชิงอวี๋ที่สวมเสื้อคลุมสีดำขมวดคิ้วแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“……ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง”ร่างที่ยืนอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลเห็นอันชิงอวี๋ในอนาคตก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ “ฉันจะทำอะไร มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”เมื่อได้ยินบทสนทนานี้ ทั้งหลินชีเยี่ยที่ถูกตรึงอยู่บนไม้กางเขนและอันชิงอวี๋ต่างก็ชะงักงันอยู่กับที่เถ้าถ่านปลิวว่อนในสายลมที่ครวญคราง อากาศรอบข้างพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด“ฉันก็ไม่คิดว่าการพบกันอีกครั้งของพวกเราจะเป็นในรูปแบบนี้” อันชิงอวี๋เหลือบมองอูรีเอลที่ลอยอยู่กลางอากาศ “ดูเหมือนว่าฉันคงต้องขอบคุณนิโคลัสเป็นพิเศษแล้วล่ะ”ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในชั่วขณะที่รู้สึกถึงสายตาของอันชิงอวี๋ ลูกตาสีแดงที่เคลื่อนไหวอยู่ในม่านตาของอูรีเอลพลันหยุดชะงัก ความหวาดกลัวที่ไม่ทราบสาเหตุทำให้แมลงตัวเล็กๆ เหล่านี้กระสับกระส่าย“นายก็ไม่คิดเหมือนกันเหรอ?” ร่างที่ยืนอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลแค่นเสียงเย็นชา “ในโลกนี้……ไม่น่าจะมีเรื่องที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของนายแล้วนะ? นี่เป็นแผนอีกอย่างของนาย? เป้าหมายของนายคืออะไร?”
