่กลางอากาศเริ่มสั่นไหวเหมือนภาพบนโทรทัศน์เก่า เสียงที่ดังออกมาจากเอวของอันชิงอวี๋ก็เริ่มขาดๆ หายๆ“อะไรนะ?”หลินชีเยี่ยตกตะลึง “ร่างกายของเธอไม่ได้ถูกเก็บไว้บนเรือเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”[ฉันก็… ไม่… รู้… เหมือนกัน] เจียงเอ่อร์ก้มมองร่างกายที่บิดเบี้ยวและกระตุกไม่หยุด สีหน้าของเธอแสดงความกังวล [สนามแม่เหล็กของฉัน… กำลังจะถูก… ดึงไป… แล้ว]“เขตสื่อวิญญาณของเธอไม่สามารถออกห่างจากร่างกายเกินหนึ่งกิโลเมตรได้ สวรรค์เป็นดินแดนบริสุทธิ์ในจิตใจของมนุษย์ ไม่มีแนวคิดเรื่องระยะทาง ดังนั้นเธอจึงเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในนั้น แต่ตอนนี้เราอยู่ในนรก มันจึงต่างออกไป” อันชิงอวี๋วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงบ“ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมร่างกายของเธอถึงปรากฏที่นี่ แต่เธอจำเป็นต้องยอมตามสัญชาตญาณของสนามแม่เหล็ก มิฉะนั้นหลังจากแยกออกจากสมองแล้ว สนามแม่เหล็กของจิตสำนึกที่เหลืออยู่นี้ก็จะกระจายหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เธอกลับไปใกล้ร่างกายแล้ว ให้ทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมรอบตัวก่อน ดูว่าพี่คนเท่อยู่บนเรือด้วยหรือเปล่า จากนั้นถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวย ให้พยายามส่งข้อมูลมาหาพวกเรา”[……ค่ะ]ร่างของเจียงเอ่อร์ในอากาศจางลงเรื่อยๆ หลังจากเสียงสุดท้ายดังออกมาจากลำโพงบลูทูธ ร่างของเธอก็กระตุกอย่างรุนแรง เหมือนกับจอโทรทัศน์เก่าที่ถูกกดปุ่มปิด แสงสีขาววาบหนึ่งพลันหายวับไปจากที่เดิม[ซ่า ซ่า ซ่า~] ล
