หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตกลง ผมจะไปกับคุณ”หลินชีเยี่ยกระแอมในห้องหนึ่งครั้ง ประตูห้องก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ เสี่ยวเฮยแลบลิ้นวิ่งหอบเข้ามาจากข้างนอกเมื่อเห็นว่าในห้องมีชายแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน มันก็ตกใจชั่วขณะ จากนั้นก็กระโจนไปอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ย แล้วคำรามใส่ซุนหงอคงอย่างดุร้ายซุนหงอคงที่แปลงร่างเป็นชายวัยกลางคนเห็นสุนัขตัวนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย“เห่าฟ้า……”“เด็กดี เขาไม่ใช่คนไม่ดี”หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไปลูบหัวเสี่ยวเฮย มันก็สงบลงทันที เลียมือเขาทีหนึ่ง แล้วแปลงร่างเป็นรถเข็นหนังสุนัขให้หลินชีเยี่ยนั่งเมื่อเห็นความสนิทสนมของมนุษย์กับสุนัขตรงหน้า ดวงตาของซุนหงอคงก็ฉายแววสงสัย“เหตุใดเจ้าถึงสนิทกับเห่าฟ้าเช่นนี้?”“อ๋อ นี่เป็นสุนัขของน้องชายผม” หลินชีเยี่ยหยุดชั่วครู่แล้วเสริมอีกประโยค “น้องชายผมก็คือหยางเจี่ยน”“อะไรนะ?”หลินชีเยี่ยเห็นสีหน้าตกตะลึงบนใบหน้าของซุนหงอคงเป็นครั้งแรกเขาขมวดคิ้วมองที่หลินชีเยี่ย ดูเหมือนไม่สามารถเข้าใจได้ว่าคู่ปรับและสหายสนิทในอดีตของตน กลายมาเป็นน้องชายของอีกฝ่ายได้อย่างไร? ถ้าคิดแบบนี้ ลำดับชั้นของตัวเองก็จะตกต่ำลงไปด้วยไม่ใช่หรือ?“รายละเอียดทั้งหมด เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังระหว่างทาง” หลินชีเยี่ยอธิบายซุนหงอคงพยักหน้าเล็กน้อย หมุนตัวเดินออกจากห้อง เขายืนอยู่นอกลานบ้าน มองไปรอบๆ ภูเขาและวังเซียนที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ รวมถึงนกกระเรียนเซียนและเทพเจ
