ยู่ตรงหน้าแผ่นไม้สองแผ่นด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนในความทรงจำของหลินชีเยี่ย ภาพของร่างปีศาจสองร่างที่ล้มลงในกองเลือดผุดขึ้นมาอีกครั้ง…ที่แท้คนที่ซุนหงอคงบอกว่าอยากพบก็คือพวกเขาสินะซุนหงอคงมองแผ่นไม้ธรรมดาสองแผ่น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น เขาค่อยๆ ก้มตัวลง หยิบขวดเหล้าทองคำสวยงามออกมาจากถุงดำทีละใบ รวมถึงผลไม้วิเศษที่มีพลังวิญญาณล้อมรอบพลางพึมพำ“เจ้าบื้อ เหล่าซัว วัสดุที่นี่มีจำกัด ข้าทำป้ายไม้ง่ายๆ ให้พวกเจ้าก่อนนะ……แต่ข้าขโมยอาหารค่ำของไอ้แก่เง็กเซียนมาจากวังฉยงส้านให้พวกเจ้าด้วย วันนี้พวกเราพี่น้องร่วมสำนักจะได้เป็นเง็กเซียนกันบ้าง กินกันให้สะใจไปเลย!”ซุนหงอคงหยิบขวดทองคำที่บรรจุสุราวิเศษขึ้นมา กำลังจะเทลงบนพื้น ทันใดนั้น ร่างชุดขาวก็เดินขึ้นมาบนภูเขาเทพ เมื่อเห็นซุนหงอคงที่อยู่หน้าแผ่นไม้สองแผ่นก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เบิกตากว้างพลางอุทาน“ต้าเซิ่ง?!”
