ายถูกไฟเผาจนเป็นถ่าน ปีนขึ้นมาจากก้นหลุม ในที่สุดพวกเขาก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ในใจได้อีกต่อไป ต่างพากันตะโกนสุดกำลัง พวกเขาทุบพื้นด้วยกำปั้นทั้งสองข้าง ดวงตาสีแดงก่ำที่เบิกกว้างของพวกเขาเต็มไปด้วยน้ำตา“ครูฝึกลิน!!”“ครูฝึกลิน!!”“ครูฝึกลิน!! ฆ่าพวกเทพนอกคอกลูกหมาพวกนี้ให้ตายไปเลย!!”“……”นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ที่โหดร้ายเช่นนี้กับตาตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขารู้สึกอย่างชัดเจนว่าอะไรคือหน่วยพิทักษ์ราตรี……ข้างๆ ทหารใหม่ เสิ่นชิงจู่จ้องมองร่างที่ไหม้เกรียมนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ใต้เสื้อคลุมสีแดงเข้ม ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อย นิ้วทั้งสิบจิกลึกลงในฝ่ามือ เล็บทิ่มทะลุผิวหนัง เลือดไหลออกมาตามข้อนิ้วหยดลงบนพื้นหิมะเขาอยากจะวิ่งไปต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับหลินชีเยี่ยและอีกสองคนนับครั้งไม่ถ้วน แต่สติสัมปชัญญะก็ยับยั้งเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้เขายังคงอยู่ที่เดิมเขาไม่มีศักยภาพที่ผิดปกติเหมือนหลินชีเยี่ยและไม่มีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอยู่ในร่างเหมือนเฉาเยวียน เขาเสิ่นชิงจู่เป็นเพียงคนธรรมดา แม้ว่าเขาจะวิ่งไปที่ศาลเจ้าและใช้ [เพรียกหาวิญญาณ] เพื่อเพิ่มระดับขึ้นอย่างฝืนธรรมชาติ แต่ก็ไม่มีอะไรที่จะเป็นภัยคุกคามต่อเทพเจ้าได้เลยหลินชีเยี่ยทิ้งพวกเขาไว้ เพราะหวังว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง พวกเขาจะสามารถปกป้องทหารใหม่เหล่านี้ได้ทหารใหม่เหล่านี้……คืออนาคตของต้าเซี่ยหน้าอกของเส
