ละเอียด แล้วถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งอกเทพแห่งสายลมก้มลงมองมือที่ขาดของตัวเอง สีหน้าไม่สู้ดีนัก “อีกแล้ว สัตว์ประหลาด ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน……ไม่สามารถปล่อยให้เขาถ่วงเวลาได้ ต้องจบโดยเร็ว!”พูดจบ ทั้งสองก็พุ่งเข้าหานักพรตที่ซ่อนอยู่ในรัศมีสีขาวพร้อมกัน ลมแรงหลายสายรวมตัวกันรอบกายเทพแห่งสายลม แล้วพุ่งทะลวงพายุหิมะที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ในพริบตาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าลำคอของไป๋หลี่พั่งพั่งไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ตาลง มือซ้ายร่ายคาถา มือขวาโบกคทาหยกเบาๆลมแรงเหล่านั้น เมื่อสัมผัสกับรัศมีสีขาว ก็เหมือนถูกสลายละลายไป หายวับไปในชั่วพริบตา ในขณะเดียวกัน เขาก็ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์โปร่งใสลุกขึ้นจากความว่างเปล่า กลืนกินเทพทั้งสองเข้าไปพลังเทวะอันเชี่ยวกรากพลุ่งพล่านอยู่ท่ามกลางเปลวไฟแห่งเต๋า มือหยกข้างหนึ่งทะลุผ่านขอบเปลวไฟออกมานูต ก้าวออกมาจากกองเพลิง ชุดผ้าโปร่งที่สวมใส่ไม่มีร่องรอยไหม้เกรียมแม้แต่น้อย แต่เธอก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเองพลางขมวดคิ้วแน่นชูเดินตามหลังเธอออกมาติดๆ“เปลวเพลิงเหล่านี้สามารถเผาผลาญพลังเทวะได้หรือ” ชูเอ่ยปากด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อีกทั้งแสงสีขาวรอบตัวเขา ดูเหมือนจะสามารถละลายลมเยือกแข็งของข้าได้……นูต ข้าขอฝากเรื่องนี้ไว้กับเธอแล้วกัน”นูตแค่นเสียงหึอย่างเย็นชา แขนทั้งสองข้างของเธอกางออกเล็กน้อย ชุดผ้าโปร่งบนร่างลอยขึ้นโดยอัตโนมัติ
