ังกายอย่างหนัก รวมถึงอาหารที่มีแคลอรี่ไม่เพียงพอ ร่างกายของเขาถูกบีบคั้นจนเกือบถึงขีดจำกัดเขาสะดุดล้มลงบนหิมะ หิมะเย็นเฉียบปกคลุมใบหน้า ดูดซับความร้อนจากร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง ความรู้สึกหายใจไม่ออกพุ่งขึ้นมาในอกเขาพยายามดันตัวขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้าง แต่แล้ว จู่ๆ ก็มีมือที่แข็งแรงก็คว้าปกเสื้อด้านหลังของเขาไว้ ดึงร่างทั้งหมดของเขาออกจากหิมะ“ฮึ!”ฟางโม่นั่งอยู่บนหิมะ หันหน้าไปมอง รู้สึกงุนงงเล็กน้อยเขาเห็นเด็กหนุ่มตาเดียวคนหนึ่ง สวมเสื้อกันหนาวที่เต็มไปด้วยฝุ่นสีเทา ยืนอยู่ด้านหลังเขา มองลงมาด้วยสายตาเย็นชา“หลูเป่าโย่ว?” ฟางโม่เอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ “นายตามมาจริงๆ เหรอ?”“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะต้องกลับมา” หลูเป่าโย่วพูดเสียงเรียบ ดวงตาข้างเดียวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย “แต่นายนี่สิ……ด้วยความเร็วของนาย ผ่านมานานขนาดนี้แล้วไม่ควรจะมาถึงแค่ตรงนี้ นายจงใจทำให้ช้าลงหรือเปล่า?”เมื่อรู้สึกถึงจิตสังหารอันเยือกเย็นในดวงตาของหลูเป่าโย่ว ฟางโม่ก็รีบส่ายหัวทันที“ไม่ใช่ ฉันแค่พบบางสิ่งระหว่างทาง เลยไปที่อื่นมา ดังนั้นตอนกลับมาเลยอ้อมไปนิดหน่อย”ฟางโม่พูดความจริง ถ้าไม่ใช่เพราะระหว่างทางได้กลิ่นของทางเข้าเทือกเขาคุนหลุน และเปลี่ยนเส้นทางอ้อมไปไกล ตอนนี้อย่างน้อยเขาก็คงปีนขึ้นไปครึ่งทางของยอดเขากงเก๋อแล้วหลูเป่าโย่วแค่นเสียงฮึ เขาละสายตาจากฟางโม่ ก้าวเดินต่อไปยังยอดเขากงเก๋อที่อยู่ไม่ไกล พูดเสียงเย็นโด
