ยไม่หันกลับมามองว่า“ในเมื่อกลับมาอยู่ที่จุดเริ่มต้นเดียวกันอีกครั้ง งั้นเราก็มาแข่งกันใหม่……คราวนี้ ฉันจะไม่แพ้เด็ดขาด”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ฟางโม่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางดวงตาคู่นั้นที่เหนื่อยล้า กลับลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้อีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงนจากพื้น สูดหายใจลึก “ได้ งั้นก็มาแข่งกันอีกครั้ง!” เขาก้าวเดินอย่างดื้อรั้น ตามติดหลูเป่าโย่วไปอย่างรวดเร็วทันใดนั้น ลำแสงรุ้งสายหนึ่งพลันพุ่งผ่านเหนือศีรษะของทั้งสองคน จากนั้นลำแสงนั้นก็ราวกับรับรู้บางสิ่ง ส่งเสียงอุทานแปลกใจเบาๆ แล้วเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังฟางโม่ที่อยู่ใต้ยอดเขากงเกอร์เมื่อรู้สึกถึงคลื่นพลังเทวะที่แผ่ออกมาจากลำแสงสีรุ้งนั้น สีหน้าของฟางโม่ก็เปลี่ยนไปทันที!“เทพเจ้า?!”แต่ไม่นาน เขาก็รับรู้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยบางอย่างจากลำแสงนั้นสวบ! สวบ! สวบ!ฟางโม่ยังไม่ทันได้ตอบสนองหลูเป่าโย่วที่เดินนำหน้าเขาไปไม่กี่ก้าวก็หรี่ตาลง หมุนตัวกลับแล้วเหยียบหิมะวิ่งอย่างรวดเร็วมาข้างกายฟางโม่ พร้อมกับชักเอาดาบตรงที่เอวออกมาปลายดาบของหลูเป่าโย่วชี้ตรงไปยังเงาของเทพที่ตกลงบนพื้นหิมะ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวฟางโม่ยืนตะลึงอยู่กับที่“แปลกจริง……” ในลำแสงสีรุ้งนั้น มีชายผู้หนึ่งขี่พยัคฆ์ขาวตาสองสีค่อยๆ เดินเข้ามา เขาลงจากหลังสัตว์แล้วมายืนบนพื้นหิมะ สายตามองดูฟางโม่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ แล้วหันไปม
