องพยัคฆ์ขาวข้างกาย “ไฉนร่างกายของเจ้าถึงมีกลิ่นอายของพยัคฆ์ขาวล่ะ……”พยัคฆ์ขาวตาสองสีกับฟางโม่สบตากัน ทั้งสองคนมีสีหน้างุนงงปรากฏในดวงตา‘ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? แล้วเขาคือใคร?’ดูเหมือนว่าอวี้ติ่งเจินเหรินจะรับรู้ถึงจิตสังหารของหลูเป่าโย่วได้ จึงหันไปมอง แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย“ตัวแทนของเทพภายนอก……เป็นสายลับที่แทรกซึมเข้ามาในต้าเซี่ยของข้าหรือ?”ภายใต้แรงกดดันของอวี้ติ่งเจินเหริน เหงื่อก็ผุดออกมาจากมือที่จับดาบของหลูเป่าโย่ว เขากำด้ามดาบแน่นร่างกายสั่นเทาโดยมิอาจควบคุมได้เมื่อสายตาของฟางโม่ละจากพยัคฆ์ขาว และมองเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นอย่างชัดเจน สีหน้าของเขาก็แสดงความยินดีอย่างประหลาดใจ ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ก็มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากพายุหิมะด้านหลังทั้งสองคน“ฮ่ะๆๆ ที่แท้ก็เป็นอวี้ติ่งเจินเหรินนี่เอง”ชายอ้วนคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม เดินมาข้างหน้าฟางโม่และหลูเป่าโย่วพลางยิ้มแย้ม ถูมือด้วยความตื่นเต้นแล้วเอ่ยปาก “ไป๋หลี่พั่งพั่ง จากหน่วยม่านราตรีขอคารวะอวี้ติ่งเจินเหริน”เมื่อได้ยินคำว่าอวี้ติ่งเจินเหริน หลูเป่าโย่วที่อยู่ด้านหลังเขาก็ชะงักไป เขาพิจารณาดาบสตรงหน้าอย่างละเอียด ในใจรู้สึกตื่นตะลึงอย่างมาก ชายที่ดูธรรมดาคนนี้คือหนึ่งในสิบสองเซียนคุนหลุนจากเทพปกรณัมต้าเซี่ยที่มีชื่อว่าอวี้ติ่งเจินเหรินเหรอ?ในขณะที่เขากำลังแปลกใจอยู่นั้น ไป๋หลี่พั่งพั่งที
