แล้วเล่าสิ่งที่เขาได้เห็นมาทั้งหมด“โอสถอมตะถูกขโมย?” นาจาขมวดคิ้วเล็กน้อย“โอสถอมตะนี่มันคืออะไรกันแน่?” หลินชีเยี่ยเอ่ยปากถาม“โอสถอมตะ เป็นโอสถวิเศษที่หลิงเป่าเทียนจุนปรุงขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน” เสียงของหยางเจี่ยนดังมาจากข้างๆ“ว่ากันว่า หลิงเป่าเทียนจุนปรุงโอสถเม็ดนี้ขึ้นเพื่อผ่านพ้นหายนะครั้งใหญ่ของฟ้าดิน แต่หลังจากปรุงโอสถเม็ดนี้เสร็จอัสนีก็ฟาดลงมา ทำให้โอสถเม็ดนี้แตกออกเป็นสองซีก”“ใช่ ข้าก็เคยได้ยินอาจารย์พูดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน” นาจาพยักหน้าหลายครั้ง แล้วกล่าวต่อว่า “ตามตำนานเล่าขาน เมื่อหลิงเป่าเทียนจุนเห็นโอสถวิเศษถูกอัสนีฟาดแยกออก ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เพราะจุดประสงค์ในการปรุงโอสถนี้ก็เพื่อผ่านพ้นมหาภัยพิบัติของฟ้าดินการที่อัสนีทำลายโอสถ ก็หมายความว่าภัยพิบัตินี้ร้ายแรงที่สุด ไม่สามารถใช้พลังภายนอกผ่านพ้นได้ หลังจากนั้นหลิงเป่าเทียนจุนก็ปิดด่าน เข้าฌาณเป็นเวลาพันปี เพื่อหาวิธีผ่านพ้นภัยพิบัติ”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินชีเยี่ยก็ขมวดคิ้ว‘แม้แต่เทพสูงสุดทั้งสามของต้าเซี่ย ก็ยังรับมือกับมหาภัยพิบัติของฟ้าดินไม่ได้?’‘แล้วมันคืออะไรกันแน่?’“แล้วต่อมาล่ะ? เขาหาเจอไหม?”“ไม่รู้” หยางเจี่ยนส่ายหน้าเบาๆ “หลังจากหลิงเป่าเทียนจุนปิดด่าน ก็หายสาบสูญไป แม้แต่พวกเราก็ไม่เคยเห็นเขาอีกเลย… รู้แต่ว่าต่อมา หยวนสื่อเทียนจุนเก็บโอสถอมตะที่ถูกฟาดแยกเป็นสองส่วนไป เก็บไว้ในบึงเหยา”หลินชีเยี่ยพยักหน้า
