อย่างครุ่นคิด “แล้วพวกคุณรู้ไหมว่า ใครเป็นคนเอาโอสถอมตะไป?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หยางเจี่ยนและนาจาต่างตกตะลึงพร้อมกัน“โอสถอมตะถูกเอาไปแล้วหรือ?” นาจาเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ “เกิดขึ้นเมื่อใดกัน?”เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคน หลินชีเยี่ยก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก โอสถอมตถูกนำไปเมื่อสองพันปีก่อน นี่เป็นสิ่งที่ซีหวังหมู่บอกเขาด้วยตัวเอง‘หยางเจี่ยนและนาจาไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?’‘นั่นหมายความว่า การสูญหายของโอสถอมตะเป็นความลับสำใช่ไหม?’ใช่แล้ว ตอนนั้นในตำหนักโอสถ นางกำนัลชุดเหลืองพูดว่า ‘ห้ามเอาโอสถอมตะไป’ ไม่ใช่ ‘ห้ามเอาโอสถนิรันดร์ไป’ถ้านางกำนัลชุดเหลืองรู้ว่าโถโอสถอมตะว่างเปล่า เธอคงจะบอกให้หลินชีเยี่ยไปปกป้องโถโอสถนิรันดร์โดยตรงถ้าเป็นแบบนี้ ก็จะไม่เกิดเหตุการณ์ที่ซือเสี่ยวหนาน แย่งโอสถนิรันดร์ไปก่อน การแย่งโถเปล่าไม่มีความหมายอะไรสำหรับบึงเหยาเลยแม้แต่จูหุนที่อยู่เคียงข้างซีหวังหมู่ก็ยังไม่รู้ความจริงเรื่องการสูญหายของโอสถอมตะเหรอ?“น่าจะประมาณสองพันกว่าปีก่อน” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามต่อว่า “ในช่วงเวลานั้น มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่บึงเหยาบ้างไหม?”“สองพันกว่าปีก่อน……ตอนนั้นข้ายังไม่ได้เป็นเทพเลย” นาจาเกาหัวแล้วหันไปมองหยางเจี่ยน “เจ้ารู้ไหม หยางเจี่ยน?”หยางเจี่ยนหรี่ตาลง ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า“เมื่อสองพันปีก่อน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรพระนางจึงลงมือสังหารหมู่ที่บึงเหยาด้วยตนเอง ท
