ับคำ เดินไปหน้านางกำนัลชุดเขียว แตะปลายนิ้วลงบนหน้าอกของอีกฝ่าย หัวใจของนางกำนัลก็หยุดเต้นทันทีร่างของนางกำนัลชุดเขียวสั่นสะท้าน สูญเสียลมหายใจไปอย่างสมบูรณ์ในชั่วขณะถัดมา ทั้งสองคนสวมผ้าไร้พันธะ แล้วพุ่งออกจากวังเซียนอย่างรวดเร็ว หายวับไปไม่เห็นร่องรอยหลังจากพวกเขาจากไปเพียงไม่กี่วินาที มีแสงห้าสายพุ่งเข้ามาในวังเซียนติดๆ กัน นางกำนัลชุดเหลืองที่นำหน้าอุ้มกระจกทองแดงใบหนึ่ง เมื่อสายตาเห็นนางกำนัลชุดเขียวที่นอนจมกองเลือดไร้ลมหายใจ ม่านตาของเธอก็หดเล็กลงทันทีพวกเธอลงมาข้างร่างของนางกำนัลชุดเขียว สีหน้าเลวร้ายอย่างที่สุด“ผู้บุกรุกสองคนนั่นยังกล้ากลับมาที่บึงเหยาอีกหรือ?” นางกำนัลชุดแดงกวาดตามองรอบๆ ด้วยความโกรธ“พวกเขาอยู่ที่ไหน?!”“ไม่รู้ กระจกคุนหลุนไม่สามารถสะท้อนภาพพวกเขาได้……”ก่อนที่นางกำนัลชุดเหลืองจะพูดจบ นางกำนัลชุดเขียวที่นอนจมกองเลือดและสิ้นลมไปแล้ว จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง!หัวใจเริ่มเต้นอีกครั้งเมื่อเห็นนางกำนัลชุดเขียวฟื้นคืนชีพ นางกำนัลทั้งห้าคนที่อยู่ข้างๆ ต่างตะลึงอยู่กับที่ ก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นความปีติยินดีอย่างล้นหลามแม้ว่านางกำนัลชุดเขียวจะฟื้นคืนชีพ แต่จิตวิญญาณยังคงได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอนอนอยู่ที่นั่นด้วยความเจ็บปวดใช้แรงสุดท้ายที่มีพึมพำแผ่วเบา“ตำหนักโอสถ……เป้าหมายของพวกเขาคือตำหนักโอสถ……”พูดคำสุดท้ายจบ นางกำนัลชุดเขียวก็หมดสติไปเมื่อไ
