ด้ยินคำว่าตำหนักโอสถ ดวงตาของนางกำนัลทั้งห้าหรี่ลงเล็กน้อย พวกเธอสบตากัน ใบหน้าต่างแสดงความเคร่งเครียดหลังจากยืนยันว่านางกำนัลชุดเขียวไม่มีอันตรายถึงชีวิตในระยะสั้น ทั้งห้าคนก็แปลงร่างเป็นลำแสงบินออกจากวังเซียนทันที พร้อมกับความมุ่งมั่นที่จะสังหารอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งตรงไปยังทิศทางของตำหนักโอสถ!…บึงเหยา บนยอดเขาของตำหนักรับรองพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านค่อยๆ สงบลง วิญญาณที่เลือนรางค่อยๆ ลงสู่พื้นดิน ร่างกายสั่นไหวแล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของหลินชีเยี่ยที่หลับตาสนิทวิญญาณกลับคืนสู่ร่างหลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่บนพื้นลืมตาขึ้น แล้วถอนหายใจยาว“ควบคุมได้ดีทีเดียว”หยางเจี่ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลพยักหน้าเบาๆ “ฝึกฝนอีกไม่กี่ครั้ง เจ้าก็จะสามารถต่อยอดจากร่างอวตารของข้า แล้วพัฒนาเป็นร่างอวยตารของตัวเองได้”หลินชีเยี่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณครับ”ทันทีที่พูดจบ จากวังเซียนที่อยู่ไกลออกไป มีแสงห้าสายที่แฝงไปด้วยจิตสังหารพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บินผ่านยอดเขาที่พวกเขาอยู่ แล้วมุ่งหน้าไปยังที่ไกลออกไปเมื่อเห็นภาพนั้น หลินชีเยี่ยและหยางเจี่ยนต่างขมวดคิ้วพร้อมกัน“เกิดอะไรขึ้น?” นาจาที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามอย่างสงสัย “ทำไมนางกำนัลพวกนี้ถึงแผ่จิตสังหารแรงขนาดนี้แม้อยู่ในบึงเหยา? พระนางไม่จัดการหรือ?”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วมองไปยังทิศทางที่แสงห้าสายนั้นหายไป ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “มีบางอย่างผิดปกติ……”ถ้าเขาไม่ได้มองผิด แสงที
