้างานชุมนุมท้อสวรรค์ต้องมอบของขวัญวันเกิดด้วยหรือครับ?” เขามองไปที่อวี้ติ่งเจินเหรินด้วยสีหน้างุนงงอวี้ติ่งเจินเหรินมองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ “งานเลี้ยงฉลองของพระนางหวังหมู่ แน่นอนว่าต้องมอบของขวัญอำนวยพร……ก่อนมาที่นี่ อาจารย์ของเจ้ามิได้เตรียมอะไรให้รึ?”“เจ้ายังไม่รู้นิสัยของวานรตนนั้นอีกหรือ?” จื่อเวยซิงจวินกลับไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ เอ่ยปากอย่างเนิบช้า “ที่มันไม่ก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่ก็ประเสริฐแล้ว จะให้เตรียมของขวัญได้อย่างไร?”ท่านอวี้ติ่งเจินเหรินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มหน้าครุ่นคิด“นี่ก็ลำบากหน่อยแล้ว……ข้ามีแค่หยกเวินหยางก้อนเดียวเป็นของขวัญวันเกิด ไม่มีอย่างอื่นให้เจ้าได้”พูดจบ เขาก็หันไปมองจื่อเวยซิงจวินที่อยู่ข้างๆ“อย่ามองข้า ข้าก็มีแค่ของตนเองเท่านั้น” จื่อเวยซิงจวินยักไหล่ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากัน ร่างสองร่างก็เดินมาหยุดตรงหน้านางกำนัล“ไท่กงเจียงจือหยามาถึงแล้ว ไท่กงขอมอบโอสถหนึ่งเม็ดเป็นของขวัญแด่พระนางหวังหมู่”“เฟิงตูต้าตี้มาถึงแล้ว เฟิงตูต้าตี้นำของขวัญมามอบให้แก่พระแม่หวังหมู่ เป็นหญ้าฉวงเฉวียนจี๋หยินหนึ่งต้น”เมื่อได้ยินประโยคหลัง หลินชีเยี่ยพลันหันหน้าไปมองร่างคุ้นเคยที่สวมชุดฮ่องเต้สีดำโดยไม่รู้ตัว เฟิงตูต้าตี้ดูเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของหลินชีเยี่ย จึงหันมามองเขาอย่างเรียบเฉยจากรูปลักษณ์ภายนอก เฟิงตูต้าตี้ดูเหมือนกับหลี่เต๋อหยางแทบจะทุกกระเบียดนิ้ว ดูเหมือนว่า
