หลังจากตกลงสู่วงจรการเวียนว่ายตายเกิด ใบหน้าของเหล่าเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปด้วยเฟิงตูต้าตี้เห็นว่าหลินชีเยี่ยเป็นหน้าใหม่ จึงละสายตาและเดินไปยังสถานที่จัดเลี้ยงอย่างสงบเมื่อเขาเดินจากไป ไม่มีใครบังหน้าหลินชีเยี่ยอีกต่อไป นางกำนัลหลายคนเห็นหลินชีเยี่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงเอ่ยปากอย่างสุภาพ“ขอถามว่าท่านคือ……”“เขาคือหลินชีเยี่ย ศิษย์ที่ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วรับไว้ในโลกมนุษย์ คราวนี้มาร่วมงานเลี้ยงแทนอาจารย์” อาจารย์ยวี่ติ่งเอ่ยแนะนำ“อ้อ ที่แท้ก็เป็นศิษย์ของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วขออภัยที่ไม่ทราบ” นางกำนัลดวงตาวาบขึ้นด้วยความประหลาดใจ แต่ก็กระแอมเบาๆ แล้วประกาศเสียงดัง “ศิษย์ของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วแห่งสวรรค์ตะวันตก หลินชีเยี่ยมาถึงแล้ว”ทันทีที่ประโยคนี้ดังก้องไปทั่วงานเลี้ยง เหล่าเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยที่กำลังสนทนากันอย่างคึกคักก็เงียบลงทันทีพร้อมกับหันมามองหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าประหลาดเหล่าทวยเทพที่อยู่ในที่นั้นต่างกระซิบกระซาบกัน แม้แต่ซีหวังหมู่ที่นั่งอยู่บัลลังก์ก็ยังเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ มองไปที่ทางเข้าที่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ภายใต้สายตาของทุกคน นางกำนัลกะพริบตาแล้วเห็นว่าหลินชีเยี่ยไม่มีท่าทีจะทำอะไร เธอจึงยื่นมือออกไปก่อนและถามว่า“ขอถามหน่อยเถิด ของขวัญของท่านคือ……”สมองของหลินชีเยี่ยทำงานอย่างรวดเร็วเขาลูบดาบอามาโนะมุราคุโมะบน
