หลังของเขาก่อน……‘ไม่ได้ นี่เป็นอาวุธสำคัญของฉัน และเป็นที่พึ่งในการต่อสู้ข้ามระดับ การมอบมันเป็นของขวัญนั้นเสียเปรียบเกินไป!’’จากนั้นเขาก็มองไปที่ [จั่นไป๋] ที่เอวของเขา‘ไม่ได้ ดาบเล่มนี้อยู่เคียงข้างฉันมานานแล้ว ถึงตายก็ไม่มีทางยกให้ใครได้’เขาคลำตัวเองไปมาครู่ใหญ่ ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงวัตถุแข็งบริเวณหน้าอก จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นประหลาดขึ้นมาทันที……หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือหน้าจอสัมผัสสีดำออกมาจากอกเสื้อ จากนั้นก็ยัดโทรศัพท์เครื่องนั้นใส่มือนางกำนัล“นี่ นี่คือ……” นางกำนัลมองโทรศัพท์มือถือในมือ ยืนตะลึงอยู่กับที่หลินชีเยี่ยพูดอย่างจริงจัง “สิ่งนี้เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ เป็นสมบัติล้ำค่าที่ผมตั้งใจไปหามาจากโลกมนุษย์ เพื่อมอบให้แก่พระนางหวังหมู่”“อ้อ……” นางกำนัลส่งโทรศัพท์มือถือไปด้านหลัง แล้วตะโกนเสียงดัง“ศิษย์ของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วหลินชีเยี่ย นำของขวัญวันเกิดมามอบให้พระนางหวังหมู่ เป็นโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง!”ท่ามกลางสายตาประหลาดใจและสงสัยของเหล่าเทพในต้าเซี่ย หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปในงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจรู้สึกโล่งอกในที่สุดต่อมา อวี้ติ่งเจินเหรินและจื่อเวยซิงจวินก็นำของขวัญมามอบและเดินเข้ามา“สหายน้อย โทรศัพท์มือถือนั่นคืออะไรกันแน่” จื่อเวยซิงจวินเดินมาข้างๆ หลินชีเยี่ย อดถามไม่ได้ “ข้าก็เคยลงไปท่องแดนมนุษย์มาระยะหนึ่ง แต่ไม่เคยได้ยินส
