ามาใกล้อย่างรวดเร็ว“หลูเป่าโย่ว?”เมื่อร่างงดงามที่กำลังแบกกล่องดำวิ่งมาจากที่ไกลๆ เห็นหลูเป่าโย่วที่กำลังต่อสู้กับสิ่งลี้ลับ และแมวขาวฟางโม่ที่บาดเจ็บสาหัสอยู่ข้างๆ ดวงตาของเธอก็หรี่ลงเล็กน้อยเธอวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังข้างเม่นที่กำลังฟื้นคืนสติ อุ้มแมวขาวฟางโม่ขึ้นมา ยื่นมือไปในอากาศว่างเปล่า จากนั้นธนูรูปหัวใจก็ตกลงมาในมือของเธอ เธอเล็งปลายลูกธนูไปที่เม่น สีหน้าของเธอเคร่งเครียดอย่างยิ่ง“เกิดอะไรขึ้น?”“เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง……ช่วยพันแผลให้ฉันก่อน” แมวขาวฟางโม่นอนอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เจินเจิน มองดูบาดแผลของตัวเองที่ส่งกลิ่นหอมออกมาไม่หยุดแล้วกล่าวหลี่เจินเจิน ไม่ถามอะไรมาก รีบพันแผลให้เขาอย่างชำนาญและรวดเร็วที่ไกลออกไป ร่างของหลูเป่าโย่วเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วรอบๆ ชายไร้ศีรษะ พร้อมกับที่มือของเขาแตะที่สันของดาบประหาร ดาบประหารเล่มหนึ่งก็เปลี่ยนเป็นปีศาจดาบที่น่าเกลียดน่ากลัว และกัดมือข้างหนึ่งของชายไร้ศีรษะขาดในคำเดียวแม้จะเป็นเช่นนั้น ความเร็วของหลูเป่าโย่วก็ยังช้ากว่าชายไร้ศีรษะอยู่บ้าง การโจมตีด้วยดาบสองครั้งติดต่อกันตกลงบนร่างของหลูเป่าโย่ว แม้จะไม่โดนจุดสำคัญ แต่ก็ทิ้งรอยแผลลึกเอาไว้ เลือดไหลนองไปทั่วหลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดเลือดพล่าน หลูเป่าโย่วก็สามารถตัดแขนอีกข้างของสิ่งลี้ลับไร้ศีรษะได้ในที่สุด และเตะมันเข้าไปในป่าหลูเป่าโย่วที่เต็มไปด้วยรอยเลือดเดินโซเซไปหาหลี่เจินเจินและฟา
